KAYIP

“Seni görüyorum.”

İki kelimeydi sadece.

Ama o iki kelime, bütün gece boyunca zihninde büyüyen bir korkuya dönüşmüştü.

Telefonu elinde tutarken parmaklarının titrediğini fark etti. Kendisini sakinleştirmeye çalıştı. Belki bu sadece bir tehditti. Belki de biri onu korkutmak istiyordu.

Ama içindeki bir ses, bunun çok daha büyük bir şey olduğunu söylüyordu.

Çünkü o mesaj, geçmişi araştırmaya başladığı anda gelmişti.

Tesadüf değildi.

Duru yavaşça bilgisayar ekranına baktı.

Ekranda hâlâ yarım kalan dosyalar açıktı.

Yıllar önceki yangın raporu…

Eksik sayfalar…

Silinmiş bölümler…

Ve kimsenin açıklamadığı boşluklar…

Birileri o geceyle ilgili gerçekleri saklamıştı.

Ama neden?

Tekerlekli sandalyesini masaya biraz daha yaklaştırdı. Ekrandaki karartılmış satırlara dikkatlice baktı.

Tam o sırada dosyanın içinde daha önce fark etmediği küçük bir tarih gördü.

Yangından bir gün sonrası.

Duru’nun kalbi hızla atmaya başladı.

“Bu nasıl olabilir?”

Çünkü o tarihte babasının öldüğü söylenmişti.

Ama dosyada hâlâ açık kalan bir kayıt vardı.

Kayıp kişi: Kimliği belirsiz.

Duru nefesini tuttu.

Kayıp.

Bu kelime yıllardır hiç düşünmediği bir ihtimali ortaya çıkarıyordu.

Belki de o gece sadece bir ölüm yaşanmamıştı.

Belki birileri ortadan kaybolmuştu.

Koridordan gelen hafif bir sesle irkildi.

Annesi kapının yanında duruyordu.

“Duru…”

Duru hemen ekrana döndü.

“Anne, bana anlatmadığın ne var?”

Annesinin yüzündeki ifade değişti.

Yorgunluk değil…

Korkuydu.

“Bazı şeyleri bilmen gerekmiyordu.”

Duru acı bir gülümsemeyle başını salladı.

“Beni koruduğunu düşündün.”

Annesi sustu.

“Ama yıllardır bana eksik bir hayat anlattın.”

Bu sözler annesinin gözlerini doldurdu.

Yavaşça odasına gidip eski bir kutu getirdi.

Kutunun içinde yıllardır saklanan birkaç eşya vardı.

Eski bir anahtar…

Yanmış bir kağıt parçası…

Ve küçük bir fotoğraf.

Duru fotoğrafı eline aldığında donup kaldı.

Fotoğrafta babası vardı.

Ama yanında başka biri daha duruyordu.

Genç bir adam…

Duru o yüzü tanımıyordu.

“Bu kim?”

Annesi cevap vermeden önce uzun süre sustu.

“Babanın o gece kurtarmaya çalıştığı kişi.”

Duru’nun bakışları keskinleşti.

“Kim?”

Annesi yavaşça konuştu.

“Kerem’in babası.”

O an odadaki sessizlik ağırlaştı.

Duru’nun aklına Kerem’in anlattıkları geldi.

Yangın…

Kayıp kayıtlar…

Geçmişte kalan sırlar…

Demek ki iki ailenin hikâyesi yıllardır birbirine bağlıydı.

Telefon yeniden titredi.

Yeni bir mesaj gelmişti.

Duru ekrana baktı.

“Gerçeği bulmaya çalışıyorsun.”

Bir saniye sonra ikinci mesaj geldi.

“Ama kaybolan kişinin kim olduğunu bilmiyorsun.”

Duru’nun yüzü gerildi.

Annesi de mesajı gördü.

Ve ilk kez korkusunu saklamadı.

“Bunu kim gönderiyor?”

Duru cevap veremedi.

Çünkü artık sorusu değişmişti.

Artık sadece babasının ölümüyle ilgili gerçeği aramıyordu.

Birileri neden yıllardır susmuştu?

Kim kaybolmuştu?

Ve o gece gerçekten ne olmuştu?

Duru fotoğrafı elinde sıkıca tuttu.

Geçmiş sandığı şey, aslında hiç bitmemişti.

Sadece saklanmıştı.

Ve şimdi…

Kayıp olan gerçek, yeniden ortaya çıkmaya başlamıştı.