Mühürlü Gül

Duru, altı ay on günlük prematüre bir doğumla dünyaya gelmişti. Doktorlar yaşamasını mucize olarak görürken ailesi zamanla her şeyin düzeleceğine inanıyordu. Ancak yıllar geçse de o kırılgan başlangıcın izleri hayatından hiç silinmedi.

Uzun, dalgalı kızıl saçları ve derin kahverengi gözleriyle dikkat çeken Duru, çocukluğunu hastaneler ve rehabilitasyon merkezleri arasında geçirdi. Yürüme engeli nedeniyle tekerlekli sandalye kullanıyordu. Fakat onu zorlayan yalnızca bedensel sınırları değildi; içinde tarif edemediği bir boşluk ve geçmişten kalan bir özlem taşıyordu.

Babası, görev sırasında çıkan büyük bir yangında hayatını kaybetmiş bir itfaiyeciydi. Geride birkaç fotoğraf, yarım kalmış anılar ve cevaplanmamış sorular bırakmıştı. Duru büyüdükçe, babasının ölümünün göründüğünden daha fazlasını sakladığını düşünmeye başladı.

Hayatının yönü, yeni fizyoterapistiyle tanıştığı gün değişti.

Kumral saçlı, yeşil gözlü ve alışılmadık derecede sakin bir adamdı. Kerem, diğer terapistlerden farklıydı. Duru’ya bir hasta gibi değil, bir insan gibi davranıyordu. Zamanla aralarında sessiz ama güçlü bir güven oluştu.

Ancak aynı günlerde Duru’nun geceleri de değişmeye başlamıştı.

Uyandığında gördüğü rüyaları unutamıyor, geçmişe ait olduğunu hissettiği görüntüler zihnini meşgul ediyordu. Özellikle babasının ölümüyle ilgili anılar, her geçen gün daha sık karşısına çıkıyordu.

Ve Duru, Kerem’in bu hikâyeye düşündüğünden daha fazla dâhil olduğunu hissetmeye başlamıştı.

Henüz bilmiyordu; yıllardır saklı kalan sırlar ortaya çıktığında, yalnızca geçmişi değil, geleceği de tamamen değişecekti.