BÖLÜM 10 – BODRUM

“Bodruma yalnız inme.”

Altındaki tek kelime…

Kerem.

Bu notun ne zaman yazıldığı belli değildi.

Kâğıt eskiydi.

Mürekkebi yer yer solmuştu.

Ama yazı, Kerem’in birkaç gün önce Duru’ya gösterdiği defterdeki el yazısıyla aynıydı.

Duru’nun aklına onlarca soru üşüştü.

Kerem bu evi daha önce görmüş müydü?

Bodruma gerçekten inmiş miydi?

Yoksa yıllardır saklanan sırrın bir parçası mıydı?

Annesi sessizce yanına geldi.

Yüzü her zamankinden daha solgundu.

“Duru…” dedi titrek bir sesle.

“Bugün aşağı inmeyelim.”

“Neden?”

“Çünkü o kapı açıldığında hiçbir şey eskisi gibi olmayacak.”

Duru annesine baktı.

Bu cümlede korkudan çok pişmanlık vardı.

Yıllardır içinde büyüttüğü bir pişmanlık…

Tam o sırada evin altından boğuk bir ses daha yükseldi.

Bu kez tek bir gıcırtı değildi.

Sanki ağır bir eşya yavaşça yer değiştiriyor, eski taş zeminin üzerinde sürükleniyordu.

İkisi de nefeslerini tuttu.

Ses birkaç saniye sonra kesildi.

Yerini yeniden sessizliğe bıraktı.

Duru, tekerlekli sandalyesini yavaşça bodrum kapısına doğru sürdü.

Her dönüşte tekerleklerden çıkan hafif sürtünme sesi bile evin içinde gereğinden fazla yankılanıyor, sanki eski duvarlar onun yaklaşmasını istemiyormuş gibi her hareketi tekrar ediyordu.

Kapının önüne geldiğinde durdu.

Eski demir kol pas tutmuştu.

Üzerindeki çizikler yılların izini taşıyor, menteşeler ise en ufak harekette bile inleyecekmiş gibi görünüyordu.

Duru cebinden pirinç anahtarı çıkardı.

Metal, avucunda soğuktu.

Anahtarın üzerindeki ince oyma desenleri parmak uçlarında dolaşırken, gizli bölmeden çıkan mektuptaki yarım daire ve anahtar sembolü yeniden gözlerinin önüne geldi.

Annesi telaşla yaklaştı.

“O anahtar…”

Duru başını çevirdi.

“Ne var?”

Kadın derin bir nefes aldı.

“Baban onu hiçbir zaman yanından ayırmazdı.”

“Neden?”

“Çünkü bu evde açtığı tek kapının o olmadığını söylerdi.”

Duru’nun kaşları çatıldı.

“Ne demek istiyorsun?”

Annesi gözlerini kapattı.

“Bu bodrum… bildiğimiz bodrum değil.”

Sessizlik.

Duru’nun kalbi yeniden hızlandı.

“Ne demek bildiğimiz bodrum değil?”

Kadın yavaşça konuştu.

“Evin eski planlarında burada yalnızca küçük bir kiler görünüyordu.”

“Ama yangından birkaç ay önce baban günlerce aşağıda çalıştı.”

“Duvar kırıldı.”

“Yeni bir bölüm açıldı.”

“Ve o bölümün varlığını bizden bile sakladı.”

Duru’nun boğazı düğümlendi.

Demek bütün ipuçları yalnızca bodrumu değil…

Bodrumun içinde gizlenmiş başka bir yeri işaret ediyordu.

O anda telefon yeniden titreşti.

Bu kez yalnızca tek bir cümle vardı.

“Geç kalma.”

Mesajın hemen ardından ikinci bir bildirim geldi.

Bu bir fotoğraftı.

Fotoğraf karanlıktı.

Ancak ekranın parlaklığını artırınca taş bir duvarın üzerine kırmızı boyayla çizilmiş yarım daire sembolü seçiliyordu.

Tam ortasında ise eski pirinç anahtarla neredeyse aynı şekle sahip bir kilit vardı.

Duru’nun nefesi kesildi.

Bu fotoğraf…

Onun evinin bodrumunda çekilmişti.

Bunu anlaması için yalnızca duvardaki eski taşları görmesi yeterliydi.

Demek biri…

Onlardan önce aşağıya inmişti.

Ve hâlâ onları izlemeye devam ediyordu.

Duru, elindeki anahtarı biraz daha sıkıca kavradı.

Korku hâlâ içindeydi.

Ama bu kez korkunun yanında daha güçlü bir duygu vardı.

Gerçeği öğrenme isteği.

Yavaşça elini uzattı.

Parmakları paslı kapı koluna dokundu.

Eski demir, yıllardır beklediği dokunuşu hisseder gibi soğuk bir inilti çıkardı.

Ve kapı…

Milim milim aralanmaya başladı.