BÖLÜM 5 – UYARI

BÖLÜM 5 – UYARI

“Seni görüyorum.”

Telefon ekranındaki iki kelime, Duru’nun zihninde yankılanmaya devam ediyordu. Mesajı okuduğu ilk anın üzerinden yalnızca birkaç saniye geçmişti ama ona saatler gibi geliyordu. Parmakları telefonun kenarlarını öylesine sıkıyordu ki eklemleri beyazlamıştı. Boğazında düğümlenen nefes, göğsünü sıkıştırıyor; ne kadar derin nefes almaya çalışsa da ciğerlerine yeterince hava dolmuyormuş gibi hissediyordu.

Yavaşça başını kaldırdı.

Odanın içi değişmemişti.

Bilgisayar hâlâ masanın üzerinde açıktı.

Ekrandaki uyarı penceresi kapanmış, yerine karartılmış satırlarla dolu dosya yeniden görünmeye başlamıştı. Az önce karşı apartmanın önünde gördüğünü sandığı siyah siluet ise ortadan kaybolmuştu.

Belki gerçekten kimse yoktu.

Belki korku, insanın gözlerine de oyun oynuyordu.

Ama telefonundaki mesaj gerçekti.

Onu defalarca okuyabilirdi.

Silmeye çalışabilirdi.

Telefonu kapatabilirdi.

Yine de o iki kelime değişmeyecekti.

“Seni görüyorum.”

Duru telefonu masanın üzerine bıraktı. Ellerini yavaşça tekerlekli sandalyesinin kolçaklarına koydu. Parmaklarının altında hissettiği soğuk metal, yıllardır tanıdığı tek güven duygusuydu. Sandalyesini pencerenin önünden geriye doğru çevirdi.

Tekerleklerin çıkardığı hafif ses, odanın sessizliğinde yankılandı.

Bu ses ona çocukluğunu hatırlatıyordu.

Hastane koridorlarını…

Fizik tedavi salonlarını…

Annesinin yorulan ama hiçbir zaman vazgeçmeyen yüzünü…

Ve her seansın sonunda aynı cümleyi söyleyişini…

“Bir gün her şey daha kolay olacak.”

Duru artık biliyordu.

Hayat hiçbir zaman kolay olmuyordu.

İnsan yalnızca zorluklarla yaşamayı öğreniyordu.

Bilgisayar ekranına yeniden döndü.

Karartılmış satırların arasında görünmeyen cümleleri okumaya çalışıyormuş gibi uzun süre baktı.

Bir rapor…

Eksik sayfalar…

Silinmiş bilgiler…

Ve ardından gelen tehdit mesajları…

Bütün bunların aynı gece yaşanması tesadüf olamazdı.

Kerem haklıydı.

Birileri gerçekten bir şey saklıyordu.

Ve o saklanan şey yalnızca yıllar önce çıkan yangın değildi.

Duru’nun araştırmaya başlamasıyla birlikte geçmiş yeniden hareketlenmişti.

Masanın üzerindeki küçük çerçeve dikkatini çekti.

Çerçevenin içinde yıllar önce çekilmiş solgun bir aile fotoğrafı vardı.

Babası gülümsüyordu.

Annesi gençti.

Kendisi ise henüz dört yaşındaydı.

Babasının dizlerinin üzerinde oturuyor, objektife değil, babasının yüzüne bakıyordu.

Fotoğrafın kenarında hafif bir yanık izi vardı.

Annesi bunu yıllar önce fark etmiş ve değiştirmek istemişti.

Duru izin vermemişti.

Çünkü o yanık izi bile babasından kalan son hatıralardan biriydi.

Fotoğrafı eline aldı.

Başparmağıyla babasının yüzünü usulca okşadı.

“Gerçekten ne oldu baba?” diye fısıldadı.

Sesi, odanın içinde kayboldu.

Cevap veren olmadı.

Tam o sırada koridordan hafif bir öksürük sesi duyuldu.

Annesi uyanmıştı.

Duru saatin farkına vardı.

Gece çoktan sabaha yaklaşmıştı.

Bilgisayarı kapatmadı.

Telefonunu cebine koydu.

Tekerlekli sandalyesini yavaşça kapıya doğru sürdü.

Bu gece hiçbir şey çözülmeyecekti.

Ama içindeki soru artık eskisinden daha büyüktü.

Gerçekten birileri onu izliyor muydu?

Yoksa yıllardır saklanan gerçek, sonunda kendisini göstermeye mi başlamıştı?