BÖLÜM 2: SESSİZLİĞİN İÇİNDEKİ İNSAN

BÖLÜM 2: SESSİZLİĞİN İÇİNDEKİ İNSAN

Kerem’in odadan çıkmasının ardından Duru uzun süre pencerenin önünde kaldı.

Yağmur yeniden başlamıştı.

Camın üzerinde birbirine karışan damlaları izlerken nedenini bilmediği bir huzursuzluk hissediyordu. Bu huzursuzluk kötü bir şeyden kaynaklanmıyordu. Tam tersine, uzun zamandır hissetmediği bir meraktı.

Yeni fizyoterapisti diğerlerine benzemiyordu.

Belki de onu rahatsız eden şey buydu.

İnsanların çoğu Duru’nun hayatına girer girmez onun hakkında fikir sahibi olurdu. Ne kadar güçlü olduğunu, ne kadar mücadele ettiğini, ne kadar üzülmüş olması gerektiğini anlatırlardı.

Kerem ise hiçbir şey söylememişti.

Acımamıştı.

Övgüler dizmemişti.

Onu tanımaya çalışmıştı.

Bu durum beklenmedik şekilde etkileyiciydi.

Ertesi sabah rehabilitasyon merkezine geldiğinde koridorlar her zamanki hareketliliğine kavuşmuştu.

Hemşireler odalar arasında gidip geliyor, doktorlar ellerindeki dosyalarla hızlı adımlarla yürüyordu.

Duru seans saatinden biraz önce gelmişti.

Bekleme alanında otururken elindeki kitabı okumaya çalışıyordu ama dikkati sürekli dağılıyordu.

“Erken gelmişsin.”

Başını kaldırdı.

Kerem karşısında duruyordu.

Bugün beyaz önlüğünün altında koyu lacivert bir gömlek vardı.

Yeşil gözleri her zamanki gibi sakindi.

“Siz de erken gelmişsiniz.”

Kerem hafifçe gülümsedi.

“Ben genelde erken gelirim.”

Birlikte terapi odasına geçtiler.

Bu kez Kerem doğrudan çalışmaya başladı.

Kas hareketlerini kontrol etti.

Bacaklarının verdiği tepkileri dikkatle inceledi.

Notlar aldı.

Ama tüm bunları yaparken konuşmayı da sürdürüyordu.

“Kitap okumayı seviyorsun galiba.”

Duru şaşırdı.

“Nereden anladınız?”

“Dün elinde kitap vardı. Bugün de vardı.”

Duru istemsizce gülümsedi.

“Dikkatlisin.”

“İşim gereği.”

“Yoksa meraklı mısınız?”

Kerem kısa bir kahkaha attı.

“Biraz.”

O an Duru ilk kez onun güldüğünü gördü.

Yüzü değişmişti.

Daha genç görünüyordu.

Daha insani.

Bu ayrıntı nedense aklında kaldı.

Seansın sonuna doğru Kerem notlarını kapattı.

“Bugün iyiydi.”

“Gerçekten mi?”

“Evet.”

“Çoğu terapist daha fazlasını yapmam gerektiğini söyler.”

Kerem omuz silkti.

“İnsanları sürekli eksik oldukları yerlerden değerlendirmek doğru değil.”

Duru başını kaldırdı.

Bu söz ona tanıdık gelmişti.

Çünkü hayatı boyunca tam tersini duymuştu.

Yapamadıkları.

Eksikleri.

Kaybettikleri.

Kerem ise her defasında başka bir noktaya bakıyordu.

“Bu düşünce size mi ait?”

“Sanırım.”

“İlginç.”

“İltifat olarak kabul ediyorum.”

Duru istemsizce güldü.

Kerem de gülümsedi.

Ve birkaç saniye boyunca odada garip bir sessizlik oluştu.

Rahatsız edici olmayan bir sessizlik.

Sanki ikisi de konuşmadan birbirlerini anlamaya başlamıştı.

O gün dönüş yolunda Duru kendini farklı hissediyordu.

Annesi bunu fark etti.

Akşam yemeğinde ona dikkatlice baktı.

“Gülümsüyorsun.”

Duru çatalını bıraktı.

“Öyle mi?”

“Evet.”

“Farkında değildim.”

Annesi hafifçe gülümsedi.

“Uzun zamandır farkında olmadan gülümsemiyordun.”

Bu cümle Duru’nun içinde yankılandı.

Gerçekten de öyleydi.

Babasının ölümünden sonra hayatında birçok şey değişmişti.

Ama en çok değişen şey belki de buydu.

Mutlu olmayı unutmuştu.

Gece yatağına uzandığında tavana baktı.

Yağmur durmuştu.

Oda sessizdi.

Komodinin üzerinde duran eski fotoğraf çerçevesine gözleri takıldı.

Babasının fotoğrafı.

İtfaiye üniforması içindeydi.

Gülümsüyordu.

Duru yavaşça fotoğrafı eline aldı.

Parmaklarını camın üzerinde gezdirdi.

“Bugün seni anlattım.”

Sessizce konuştu.

“Belki ilk kez.”

Fotoğraftaki adam cevap vermedi elbette.

Ama Duru ilk kez yıllardır taşıdığı yükün biraz hafiflediğini hissetti.

Çünkü bazı insanlar hayatımıza bizi değiştirmek için girmezdi.

Bize kim olduğumuzu yeniden hatırlatmak için girerdi.

Kerem’in gelişi de böyle hissettiriyordu.

Henüz birbirleri hakkında çok az şey biliyorlardı.

Ama ikisinin de fark etmediği bir şey vardı.

Bu karşılaşma tesadüf değildi.

Ve geçmişte kalan bir yangının külleri, yıllar sonra yeniden ortaya çıkmaya hazırlanıyordu.