Cesaret Tarçını

Toma, çay evinin kapısının önünde tam yedi dakika bekledi.

Mina bunu içeriden görüyordu. Aslında görmemeye çalışmıştı; çünkü bir insanın kapının önünde kendi kendine savaş vermesini izlemek, fincanın içine fazla sıcak su dökmeye benzerdi. Dışarıdan küçük görünürdü ama içeride bir şeyleri çatlatabilirdi. Yine de çay evinin penceresi tam kapıya baktığı için Toma’nın gelip gitmelerini, elindeki ekmek sepetini bir kolundan diğerine alışını, kapıya yaklaşmasını, sonra bir adım geri çekilmesini, tabelaya bakmasını, gökyüzüne bakmasını, sonra sanki gökyüzünden “hayır, bugün girme” diye işaret bekliyormuş gibi uzun uzun durmasını görmemek mümkün değildi.

Toma, Ayvaçınarı’nın fırıncı çırağıydı. On altı, belki on yedi yaşındaydı. Yüzünde her zaman biraz un, saçlarında her zaman biraz telaş olurdu. Çay evinin açıldığı ilk günden beri neredeyse her sabah uğruyor, “Ben sadece ekmek bırakmaya geldim,” deyip mutlaka bir kurabiye yiyor, sonra “Bunu ücretinden düşeriz” diyerek hiçbir ücret hesabı yapmadan çıkıyordu. Mina onun konuşkan biri olduğunu sanmıştı. Ama son birkaç gündür Toma’nın konuşkanlığının gerçek bir rahatlıktan çok, susmamak için yapılan bir şey olduğunu fark etmeye başlamıştı. Bazı insanlar sessizlikten korktuğu için konuşurdu. Bazıları da biri asıl soruyu sormasın diye.

Pofur mutfağın ortasında usul usul kaynarken, pencereden dışarı bakmadan konuştu. “Kapının önündeki çocuk içeri girmeyecekse, ona dış servis mi açıyoruz?”

Mina elindeki bezle masayı silmeyi bıraktı. “Belki hazır değildir.”

“Hazır değilse neden geldi?”

“İnsanlar bazen hazır olmadıkları şeylerin kapısına kadar gelir.”

Pofur’un kapağı hafifçe tıngırdadı. “Bunu defterine yazmadan önce noktalamasını düzelt.”

Mina gülümsememeye çalıştı. Pofur son zamanlarda onun defterine yazdığı cümleleri çok ciddiye alıyordu. Gerçi ciddi aldığını asla kabul etmezdi. Runo’nun bölümünden sonra “Bazı kapılar anahtarla değil, söylenmemiş sözlerle açılıyor” cümlesine fazla şiirli demişti. Elma’nın fincanından sonra yazdığı cümleyi ise “kullanışlı ama duygusal açıdan biraz sulu” bulmuştu. Mina, bir kazan ruhunun edebi eleştiri yapmasının normal olup olmadığını henüz bilmiyordu ama çay evinde normal kabul edilen şeylerin sınırı her gün biraz daha genişliyordu.

Toma sekizinci dakikada nihayet kapıyı açtı.

Zil neşeli bir ses çıkardı. Toma içeri öyle hızlı girdi ki sanki kapının önünde bekleyen kişi o değilmiş gibi davranmaya kararlıydı. Sepeti tezgâhın üstüne bıraktı, abartılı bir gülümsemeyle etrafına baktı ve tek nefeste konuştu.

“Günaydın Mina! Bugün çörek getirdim, daha doğrusu çörek sayılır, aslında babam buna çörek demiyor çünkü üstüne yeterince susam koymamışım, ama susamlar dün akşam nemlenmişti ve ben nemlenmiş susamın insanı üzdüğünü düşünüyorum, o yüzden koymadım. Ayrıca fırının önünden geçen keçi yine camı yaladı, annem bunun kötü işaret olduğunu söyledi ama bence keçinin sadece hamur kokusunu sevmesi daha mantıklı. Neyse, çay var mı?”

Mina, onun cümlelerinin arasına bir sandalye koymak ister gibi yumuşakça gülümsedi. “Var. Oturmak ister misin?”

Toma hemen başını salladı. “Yok, yok. Ben sadece ekmek bırakmaya geldim.”

Pofur mutfaktan homurdandı. “Bu cümle artık çay evinin gayriresmî yalanı oldu.”

Toma, Pofur’a döndü. “Ben yalan söylemiyorum.”

“Daha kötüsü. Kendini ikna etmeye çalışıyorsun.”

Toma’nın gülümsemesi bir an sönüp tekrar yandı. “Kazan bugün de felsefi.”

“Ben her zaman felsefiyim. Sadece herkes kaynama sesimi din sanıyor.”

Mina, Toma’nın sepetten çörekleri çıkarışını izledi. Çörekler gerçekten biraz yamuktu. Bazıları fazla kabarmış, bazıları sönük kalmıştı. Birinin üstünde susam yerine yanlışlıkla ay çekirdeği vardı. Ama kokuları güzeldi. Sıcak, tereyağlı ve ev gibi. Mina birini tabağa koydu.

“Bugünün çayını denemek ister misin?” diye sordu.

Toma hemen cevap vermedi. Bu, onun için sıra dışıydı. Genelde çay sorusuna düşünmeden “evet” derdi. Gözleri raflara kaydı. Kavanozların üstünde Mina’nın küçük etiketleri vardı: ayva çiçeği, uyku nanesi, hatırlatan adaçayı, kırgınlık yasemini, yağmur lavantası, hafif cesaret karışımı, cesaret tarçını.

Toma’nın bakışı son kavanozun üstünde durdu.

Mina bunu fark etti. “Cesaret tarçını mı?”

“Yok,” dedi Toma hemen. “Hayır. Yani… sadece adı ilginç. Tarçın genelde tatlı olur. Cesaret tatlı mıdır? Belki acıdır. Bilmiyorum. Aslında benim cesarete ihtiyacım yok. Çok cesurum. Dün fırındaki koca un çuvalını tek başıma kaldırdım.”

Pofur, “Un çuvalı sana saldırmış mıydı?” dedi.

“Hayır.”

“O zaman cesaret değil, taşıma becerisi.”

Toma ağzını açtı, kapattı. Mina araya girmese kavga edeceklerdi. Daha doğrusu Toma kavga ediyormuş gibi konuşacak, Pofur da onu üç cümlede buhar gibi dağıtacaktı.

Mina tezgâhın arkasından küçük kırmızımsı kavanozu aldı. “Cesaret tarçını dikkatli kullanılır. İnsanlara dev gibi cesaret vermez. Sadece boğazda takılan cümlenin biraz daha rahat çıkmasına yardım eder.”

Toma’nın yüzü tuhaflaştı. “Boğazda takılan cümle mi?”

“Evet. Hani söylemek istediğin bir şey vardır ama söylemeye çalışınca kelimeler birbirine dolanır. Cesaret tarçını bazen onları ayırır.”

“Peki yanlış kelimeleri de ayırır mı?”

Mina durdu. “Yanlış kelimeler derken?”

Toma ellerini önlüğüne sildi. “Yani insan bir şeyi söylemek ister ama söyleyince her şey kötü olur ya. O zaman kelime yanlış mıdır, yoksa zaman mı yanlış? Mesela birine aslında yapmak istediğin şeyi söylersen ve o kişi üzülürse, bu dürüstlük müdür yoksa nankörlük mü? Farz edelim ki biri fırında doğmuş gibi büyümüş ama hamur yoğururken mutlu olmuyor. Yani hamuru seviyor, ekmeği seviyor, kokusunu seviyor ama bütün hayatının un kokmasını istemiyor. Bu kötü bir şey mi?”

Mina cevap vermedi. Çünkü soru bir anda fazla büyümüştü.

Toma sanki kendi söylediği şeyden korkmuş gibi hemen güldü. “Tabii farz edelim. Genel konuşuyorum. Felsefe. Pofur gibi.”

Pofur alçak sesle, “Beni bu işe karıştırma,” dedi.

Mina, “Toma,” dedi nazikçe. “Sen fırıncı olmak istemiyor musun?”

Toma’nın omuzları sanki bütün çay evi üstüne düşmüş gibi çöktü. Sonra hemen dikleşti. “İstiyorum. Yani istemeliyim. Babam fırıncı. Dedem fırıncıymış. Büyük dedem taş fırını kendi elleriyle yapmış. Bizim evde çocuklar önce yürümeyi değil, hamur kabarmasını beklemeyi öğrenir.”

“Peki sen ne olmak istiyorsun?”

Toma bu soruya sanki çok uzun zamandır cevap vermemek için yaşıyormuş gibi baktı. Ağzını açtı ama ses çıkmadı. Elleri sepetin kenarını tuttu.

“Bilmiyorum,” dedi sonunda. Ama Mina, bunun doğru cevap olmadığını hissetti. İnsan bazen ne istediğini bilmediği için değil, bildiği şeyi söylemeye korktuğu için ‘bilmiyorum’ derdi.

Pofur yavaşça kaynadı. “Çocuk, şu an kazanın bile duyduğu şeyi sen duymamış gibi yapıyorsun.”

Toma ona sertçe baktı. “Sen kazan olduğun için kolay konuşuyorsun. Kimse senden aile mesleğini sürdürmeni beklemiyor.”

Pofur’un kapağı gururla kalktı. “Ben yüz yirmi yıldır kaynıyorum. Bu evde süreklilik baskısı konusunda ders verebilirim.”

Mina ellerini hafifçe kaldırdı. “Tamam. Kavga etmeyelim. Belki küçük bir fincan cesaret tarçını iyi gelebilir. Ama çok az koyacağım.”

Toma kuşkuyla baktı. “Çay beni bağıran birine çevirmez, değil mi?”

“Hayır.” Mina kısa bir duraklama yaşadı. “Yani çevirmemeli.”

“Bu güven verici olmadı.”

“Çok az koyacağım dedim.”

Pofur mutfaktan, “Geçen sefer ‘çok az’ dediğinde kavanoz kapağı üç gün boyunca şiir okudu,” diye mırıldandı.

“Bu kez gerçekten çok az,” dedi Mina.

Cesaret tarçını diğer baharatlara benzemiyordu. Kavanozun kapağını açınca keskin, sıcak bir koku yayılmadı. Onun yerine sanki eski bir kış sabahında sobanın yanında duruyormuşsun gibi, içten içe ısıtan bir koku çıktı. Mina küçük bir çay kaşığının ucuyla tarçın aldı. Sonra bunun bile fazla olabileceğini düşünüp yarısını geri koydu. Biraz ayva çiçeği, azıcık bal, iki yaprak hafif nane ekledi. Çay kırmızıya değil, yumuşak bir kehribar rengine döndü.

Toma fincanı iki eliyle aldı.

Mina, “Yavaş iç,” dedi.

Toma küçük bir yudum aldı. İlk anda hiçbir şey olmadı. Sonra yüzünde garip bir ifade belirdi. Kaşlarını çattı, dudaklarını büzdü, sonra sanki kendi ağzından çıkan cümleyi yakalamaya çalışır gibi eliyle ağzını kapattı.

Mina endişelendi. “İyi misin?”

Toma elini indirdi. “Ben fırıncı olmak istemiyorum.”

Çay evi sessizleşti.

Toma’nın gözleri büyüdü. “Bunu ben söyledim.”

Pofur, “Evet. Oldukça anlaşılırdı.”

Toma panikle ayağa kalktı. “Hayır, hayır, hayır. Ben bunu böyle söylemeyecektim. Ben önce biraz etrafından dolaşacaktım. Fırından bahsedecektim, sonra hamurdan, sonra belki hayatın farklı yollarından, sonra babamın tansiyonundan, sonra konuyu değiştirecektim.”

Mina dudaklarını ısırarak gülmemeye çalıştı. “Çay sadece cümleyi çıkardı. Ama onu nasıl kullanacağını sen seçeceksin.”

Toma tekrar oturdu. “Ben ne olmak istediğimi biliyorum.”

Mina yumuşakça, “Ne?” diye sordu.

Toma bu kez daha alçak sesle söyledi. “Haritacı. Yolları çizmek istiyorum. Kasabadan geçen tüccarların anlattığı dağ geçitlerini, orman patikalarını, kaybolan dere yataklarını, eski köprüleri… Hepsini. Ben fırının arka odasında un çuvallarının üstüne harita çiziyorum. Babam onları ekmek tarifleri sanıyor.”

Pofur, “Un çuvalına harita çizmek hijyen açısından tartışmalı,” dedi.

Toma ona bakmadan devam etti. “Geçen ay gezgin bir haritacı kasabaya geldi. Kuzey geçitlerine yardımcı arıyormuş. Babam duymasın diye yanına bile gidemedim. Gitti. Ben de fırında kaldım. O günden beri her sabah hamur yoğururken ellerim başka bir şey çizmek istiyor gibi oluyor.”

Mina’nın içi hem hüzünlendi hem de ısındı. Çünkü Toma bunu söylerken yüzü ilk kez açılmıştı. Uykusuz Runo’nun kapısı açıldığında nasıl hafiflemişse, Elma annesinin sesini duyduğunda nasıl biraz daha nefes almışsa, Toma da haritalardan bahsedince kendi içine doğru açılan küçük bir pencere bulmuş gibiydi.

“Bunu babana söylemek istiyorsun,” dedi Mina.

Toma hemen başını salladı. “Hayır. İstemiyorum. Yani istiyorum. Ama söyleyemem. Babam üzülür. Annem ağlar. Dedemin taş fırını var. Büyük dedemin küreği hâlâ duvarda asılı. Ben onlara ‘kusura bakmayın, ben yol çizmek istiyorum’ dersem sanki hepsini bırakıp gidiyormuşum gibi olacak.”

“Belki bırakmak değil de başka bir yol eklemek olduğunu anlatabilirsin.”

Toma acı acı güldü. “Bunu çok güzel söyledin ama benim ağzımdan çıkınca ‘ben ekmekten sıkıldım’ gibi olacak.”

Pofur, “O halde prova yap,” dedi.

Toma ona döndü. “Kiminle?”

Pofur’un gözleri parladı. “Ben baban olayım.”

Mina, bunun iyi bir fikir olup olmadığını anlamadan önce Pofur sesini kalınlaştırdı. “Toma! Hamur yeterince kabarmamış! Ailemizin onurunu tehlikeye atıyorsun!”

Toma’nın ağzı açık kaldı. “Babam böyle konuşmuyor!”

“Bütün babalar iç dünyalarında böyle konuşur.”

Mina gülmemek için arkasını döndü. Başaramadı. Hafifçe güldü. Toma da önce utanır gibi oldu, sonra o da güldü. Çay evinin havası biraz yumuşadı.

“Tamam,” dedi Mina. “Prova yapabiliriz. Ama Pofur baban olmasın.”

“Ben çok ikna ediciydim,” dedi Pofur.

“Fazla ikna ediciydin.”

Mina sandalyeyi karşıya çekti. “Ben baban değilim. Sadece dinleyen biri olayım. Sen de söylemek istediğin şeyi, kavga etmeden, kaçmadan ve kendini kötü biri ilan etmeden söylemeyi dene.”

Toma fincana baktı. “Çaydan bir yudum daha alabilir miyim?”

Mina düşündü. “Yarım yudum.”

Toma çok dikkatli bir yarım yudum aldı. Sonra derin bir nefes verdi. “Baba,” dedi. Sonra durdu. “Yok, olmadı. Çok resmi.”

Mina, “Tekrar dene,” dedi.

“Baba, ben fırını sevmiyor değilim. Ekmeği seviyorum. Sabahları fırının sıcak olmasını seviyorum. Senin hamurun üstüne un serperken kaşını çatmanı bile seviyorum.” Toma burada utandı ama devam etti. “Ama ben bütün hayatımı fırında geçirmek istemiyorum. Ben yolları çizmek istiyorum. Haritalar yapmak istiyorum. Bu, sizi sevmediğim anlamına gelmiyor. Bu, ekmeği küçümsediğim anlamına da gelmiyor. Sadece… benim içimde başka bir yol var. Onu hiç denemezsem, bir gün fırının içinde size kızmaya başlayacağım. Ben bunu istemiyorum.”

Mina sessizce onu dinledi. Toma’nın sesi başlangıçta titriyordu ama cümlenin sonuna doğru daha düzgün çıkmaya başlamıştı. Cesaret tarçını onu bağıran birine dönüştürmemişti. Sadece cümlenin etrafındaki dikenleri biraz yumuşatmıştı.

Pofur beklenmedik şekilde ciddi konuştu. “Bu kötü bir cümle değil.”

Toma ona baktı. “Gerçekten mi?”

“Biraz uzun. Ama kötü değil.”

Mina başını salladı. “Bence de.”

Toma’nın yüzünde hem umut hem korku vardı. “Peki ya babam yine de üzülürse?”

Mina bir süre düşündü. “Üzülebilir. İnsanlar bazen birbirlerini sevdikleri için de üzülür. Ama sen hiç söylemezsen, o sadece senin sessizliğini görecek. Sessizlik bazen insanı en kötü ihtimale inandırır.”

Bu cümleden sonra Toma fincanına uzun uzun baktı. Sonra ayağa kalktı. “Şimdi söyleyeceğim.”

Mina şaşırdı. “Şimdi mi?”

Toma’nın gözleri büyüdü. “Evet. Hayır. Evet. Sanırım çay çalışıyor. Fazla çalışıyor. Ben şimdi gitmezsem bir daha gidemem.”

Pofur, “Yarım yudum sınırı doğruymuş,” dedi.

Mina hızla küçük bir paket hazırladı. İçine iki tane yumuşak kurabiye, bir tutam ayva çiçeği ve ufacık bir cesaret tarçını koydu. “Bunu yanında götür. Ama babana içirmeden önce bana haber ver. Çünkü bu karışım sadece senin için ayarlandı.”

Toma paketi aldı. “Babam çay içmez. Babam kahve içer. Çok sert. Kaşlarını daha da çatmak için.”

“Belki sen konuşurken sadece yanında dursun.”

Toma başını salladı. Kapıya yürüdü. Eşiğe gelince durdu. “Mina?”

“Evet?”

“Eğer fırından kovulursam, burada çörek yapabilir miyim?”

Mina gülümsedi. “Susamları nemlendirmediğin sürece düşünebiliriz.”

Toma güldü. Bu kez gülüşü hızlı ve saklanmış değildi. Sonra kapıdan çıktı, sepetini koluna taktı ve meydana doğru yürüdü. Adımları önce kararlıydı. Sonra fırına yaklaştıkça biraz yavaşladı. Mina pencereden onu izledi. Pofur da mutfağın kapısına kadar kaydı.

“Bakıyor muyuz?” dedi Pofur.

Mina, “Hayır,” dedi.

İkisi de baktı.

Fırın, meydanın köşesindeydi. Bacası tütüyor, kapısından sıcak ekmek kokusu çıkıyordu. Toma kapının önünde durdu. İçeriden babasının iri gölgesi göründü. Toma bir şey söyledi. Babası durdu. Mina çok uzakta oldukları için kelimeleri duyamıyordu. Sadece bedenlerin konuşmasını okuyabiliyordu. Toma önce ellerini hareket ettirdi, sonra kendini durdurdu. Paketi tuttu. Babası kollarını kavuşturdu. Bir süre hiçbir şey olmadı.

Mina’nın kalbi hızlandı.

“Pofur,” diye fısıldadı.

“Sabırlı ol,” dedi Pofur. “Hamur da hemen kabarmaz.”

Mina ona baktı. “Bu güzel bir cümleydi.”

“Kimseye söyleme.”

Fırının önünde Toma’nın babası başını çevirdi. Sonra kapının yanındaki küçük tabureye oturdu. Bu, bağırmadığı anlamına geliyordu. Toma da karşısına oturdu. Mina bu kadarıyla yetinmesi gerektiğini anladı. Her konuşmanın sonunu hemen görmek mümkün değildi. Bazı kapılar aralanır, sonra içeride ne olacağını kapının sahipleri belirlerdi.

Öğleye doğru Toma çay evine geri geldi.

Bu kez elinde sepet yoktu. Yüzü ağlamış gibi değildi ama gözleri biraz kırmızıydı. Mina hemen tezgâhtan çıktı. “İyi misin?”

Toma sandalyeye oturdu. “Babam çok uzun süre sustu.”

Mina nefesini tuttu.

“Sonra dedi ki…” Toma babasının sesini taklit etmeye çalıştı ama başaramadı. Kendi sesiyle devam etti. “Dedi ki, ‘Ben de gençken fırından kaçıp değirmenci olmak istemiştim.’”

Pofur’un kapağı hafifçe kalktı. “Bu beklenmedik.”

Toma başını salladı. “Ben de öyle dedim. Sonra annem geldi. O da dedi ki, ‘Ben de evlenmeden önce kasaba dışına gidip şarkı söylemek istemiştim.’ Sonra üçümüz bir süre sessizce oturduk. Çok garipti. Sanki bizim evde herkesin içinde küçük bir yol varmış ama kimse harita çizmemiş.”

Mina’nın yüzü yumuşadı. “Peki şimdi?”

“Babam, fırını hemen bırakmayacağımı bilmek istedi. Ben de bırakmayacağımı söyledim. Ama haritacı geldiğinde, eğer yine yardımcı ararsa, birkaç haftalığına onunla gitmek istediğimi söyledim. Babam önce kaşlarını çattı. Sonra dedi ki…” Toma’nın dudakları titredi ama gülümsedi. “Dedi ki, ‘O zaman gitmeden önce fırına dönecek yolu iyi çiz.’”

Mina’nın gözleri parladı. “Bu çok güzel.”

Toma başını salladı. “Evet. Sanırım. Hâlâ korkuyorum ama artık saklamıyorum.”

Pofur, “Demek cesaret tarçını fazla kaçmamış,” dedi.

Toma cebinden küçük bir kağıt çıkardı. Kağıtta Ayvaçınarı’nın kaba bir haritası vardı. Meydan, fırın, demirci, orman yolu ve çay evi işaretlenmişti. Çay evinin yanına küçük bir fincan çizmişti. “Bunu sana getirdim. İlk haritam sayılmaz ama… belki çay evinin duvarına asarsın.”

Mina haritayı iki eliyle aldı. Çizgiler biraz eğriydi, evler tam orantılı değildi, orman yolu gereğinden fazla kıvrılmıştı. Ama haritanın içinde öyle sevimli bir dikkat vardı ki Mina hemen en güzel yere asmak istedi.

“Bence bu çok değerli,” dedi.

Toma rahatlamış gibi güldü. “Gerçekten mi?”

“Evet. Çünkü buraya ilk kez sadece yol çizilmemiş. Birinin içindeki yol da çizilmiş.”

Pofur hafifçe homurdandı. “Bu cümle deftere girecek, değil mi?”

“Kesinlikle,” dedi Mina.

Akşamüstü, çay evinin duvarında yeni bir harita asılıydı. Toma’nın çizdiği Ayvaçınarı haritası. Çay evinin üstüne küçük bir fincan, fırının üstüne küçük bir ekmek, demircinin üstüne minik bir çekiç çizilmişti. Mina haritaya baktıkça, kasabanın sadece sokaklardan oluşmadığını düşünüyordu. Her evin içinde söylenmiş ve söylenmemiş cümleler, gidilmiş ve gidilememiş yollar, kapanmış ve aralanmış kapılar vardı.

Defterini açtı ve yeni sayfaya yazdı:

Toma — cesaret tarçını. Asıl mesele fırından kaçmak değil, kendi yolunu söylemekti.

Biraz düşündü. Sonra altına ekledi:

Cesaret, her zaman bağırmak değildir. Bazen sevdiğin insanın karşısına geçip titreyen sesinle doğruyu söylemektir.

Pofur yazıyı okur gibi buharını uzattı. “Fena değil.”

Mina gülümsedi. “Bu senden büyük iltifat.”

“Abartma. Noktalaması hâlâ fazla duygusal.”

O sırada kapı açıldı. Toma başını içeri uzattı. “Mina! Babam sordu… Şu cesaret tarçınından azıcık alabilir miyiz? Annem bu akşam ona değirmenci olmak istediği yılları anlattıracakmış.”

Pofur kahkaha gibi tıngırdadı. Mina da güldü. “Çok az verebilirim!”

Toma başını salladı. “Babam da öyle dedi. ‘O cadı kız fazla koymasın, yoksa sabaha kadar aile sırlarını anlatırız,’ dedi.”

Mina küçük bir paket hazırladı. Bu kez içine gerçekten çok az cesaret tarçını koydu. Çünkü bazı evlerde kapılar açılmaya başlamışsa, içeriye fırtına değil, yumuşak bir rüzgâr girmesi daha iyiydi.

Toma paketi alıp koşarak fırına dönerken, çay evinin üstündeki tabela akşam ışığında hafifçe parladı. Mina tabelaya baktı. Düz duruyordu. Runo sayesinde. Pencerede çatlak fincan Maviş vardı. Elma sayesinde. Duvarda Toma’nın haritası asılıydı. Her müşterinin ardından çay evinde küçük bir şey kalıyordu. Sadece para ya da boş fincan değil; bir iz, bir hikâye, bir yol.

Mina, belki de çay evinin asıl büyüsünün bu olduğunu düşündü.

Gelen herkes yanında bir şey getiriyordu.

Ve giderken, çay evinin içine küçük bir parça ışık bırakıyordu.