Bölüm 9
Kafesin Bedeli

BİR MASADA İKİ YALAN

10 dk okuma

Kwon Do-sik benimle görüşmek için üç hafta beklemedi. İsimsiz numaranın üçüncü maç mesajından iki gün sonra, sabah dersine girmeye hazırlanırken Sang-ho aradı. Onu ilk maçtan beri görmemiştim. Telefonu açınca selam vermeden yüzümün nasıl olduğunu sordu; sesinde endişeden çok hesap vardı. Burnumun kırıldığını söylediğimde dilini damağına vurdu ve bunun maç ücretini düşürebileceğini belirtti. Ona bir daha kendi salonunda dövüşmeyeceğimi söyledim. “Ben de bunun için aramadım,” dedi. Ardından öğlen eski depoya gelmemi, Kwon’un benimle konuşmak istediğini söyledi.

Koridorun ortasında durdum. Yanımdan geçen öğrenciler omuzlarıma çarpıp akmaya devam ediyordu. Kwon’un adını duyunca çevredeki her ses uzaklaşmış gibi oldu. “Telefonumu nereden buldu?” diye sordum. Sang-ho, numaramı kendisinin vermediğini söyledi fakat bu cümleyi savunmaya çalışması, verebilecek konumda olduğunu hatırlatıyordu. Kwon beni zaten Demir Kapı’da görmüş, evimi bulmuş ve Jinsung aracını karşıma bırakmıştı; telefon numarası artık küçük bir ayrıntıydı. Buluşmanın şartlarını sordum. Silahsız ve yalnız gelecekti. Benim de yalnız gelmem bekleniyordu. Güldüğümde Sang-ho sinirlendi. “Bu teklif değil, çocuk,” dedi. “Adam konuşmak istiyorsa gidersin.” Ona anne babamdan sonra emir kipini sevmediğimi söyledim ve telefonu kapattım.

Profesör Lee derse girdiğinde hâlâ kapının önündeydim. İçeri girmekle Kwon’u geri aramak arasında kaldım. Üç hafta önce olsaydı merdivenleri koşarak iner, Tae-su’ya bile haber vermeden depoya giderdim. Telefonu sessize alıp sınıfa girdim. Bu karar cesur değildi; yalnızca Kwon’un belirlediği saatte hareket etmek istemiyordum. Ders boyunca tek kelime anlamadım fakat yoklamada adım vardı. Çıkınca Eun-joo’yu, ardından Tae-su’yu aradım. Öğlen buluşmasına gitmeyeceğimi, başka bir yer ve saat önereceğimi söyledim. Eun-joo bunun da riskli olduğunu belirtti, yine de kontrollü bir görüşmenin Kwon’u resmî ifadeye zorlamasa bile hata yapmaya itebileceğini kabul etti. Telefonumdan konum paylaşmamı, üzerimde kayıt cihazı taşımamamı ve Kwon’un adamlarını takip etmeye çalışmamamı istedi. Son talimatı özellikle bana veriyordu.

Sang-ho’yu geri arayıp buluşmayı akşamüstü, insanların bulunduğu bir restoranda yapacağımı söyledim. Uzun bir küfür listesi dinledikten sonra telefonu Kwon’a verdi. Onun sesini Demir Kapı’nın merdivenlerinden tanıdım. “Baban da şart koymayı severdi,” dedi. Bu, aramızdaki ilk doğrudan konuşmaydı. Ne istediğini sorduğumda, “Sana kimin yalan söylediğini göstereceğim,” diye cevap verdi. Ben de iki taraftan birini seçmek için onunla görüşmediğimi söyledim. Kısa bir sessizlik oldu. “O zaman sen yer seç,” dedi. Kalabalık bir barbekü restoranının üst katını söyledim. Saat altıda orada olacaktı.

✦ ✦ ✦

Eun-joo restorana benden önce gelmişti. Resmî olarak gözetleme yapmıyordu; açık soruşturma emri ve dinleme kararı yoktu. İki sivil polis alt kattaki masalarda müşteri gibi oturacak, görüşmeden sonra Kwon’un aracını izleyecekti. Yu-na karşı binadaki kafede Jun-ho’yla bekliyordu. Tae-su restoranın yakınında arabasındaydı. İlk kez tehlikeli bir yere giderken yalnız değildim, fakat bunun rahatlığı yerine yeni bir sorumluluk hissediyordum. Bir hata yaparsam yalnızca benim başıma gelmeyecekti.

Kwon tam saatinde geldi. Yanında takım elbiseli iki adam vardı. Onları alt katta bıraktı, üst kata tek başına çıktı. Üzerinde koyu lacivert bir palto, altında açık renk gömlek vardı. Fotoğraflarda iri görünüyordu; gerçekte benden biraz kısa, bel çevresi kalındı. Ellerinde dövüşçü nasırı yoktu. Bu, tehlikesini azaltmıyordu. Masaya otururken çevreyi tek bakışta kontrol etti; yangın çıkışı, merdiven ve pencereler. Garson menüyü getirdiğinde yemek söylemedi, yalnızca sıcak su istedi. Restoranın ortasında, et ve sarımsak kokusunun arasında iki eski tanıdık gibi oturuyorduk. Masamızdaki boş ızgara, konuşmanın başlamasını bekleyen siyah bir delik gibiydi.

Kwon cebinden babamın fotoğrafının başka bir baskısını çıkardı. Bende olan görüntü uzaktan ve bulanıktı; bu daha yakından çekilmişti. Babamın yüzündeki öfke açıkça görülüyordu. “Bunu sana gönderen kişi aynı kareyi kullanmış,” dedi. Fotoğrafı çekenin kim olduğunu sorduğumda kendisi cevap vermedi. “Baban şirketin defterlerini çaldı. Annen arşiv kayıtlarını kopyaladı. İkisi de yalnızca kendilerini tehlikeye atmadı; orada çalışan herkesi riske soktu.” Onların hırsız olmadığını, suç kanıtı topladıklarını söyledim. Kwon sıcak suyu bardağa dökerken omuz silkti. “İnsan yaptığı şeye isim verince sonuç değişmiyor.”

“Onları sen mi öldürdün?” diye sordum. Soruyu iki yıldır zihnimde binlerce kez kurmuştum. Gerçek anda ağzımdan sade çıktı.

Kwon bardağın kenarına baktı. “O gece araçtaydım.”

Restoranın sesleri bir anda belirginleşti: alt katta kapanan buzdolabı, yan masada tabağa düşen maşa, havalandırmanın uğultusu. Kwon’un cümlesinin devamını bekledim. “Direksiyonda kim vardı?” diye sordum. Adını vermedi. Babamları takip etmelerinin amacının belgeleri almak olduğunu, Kwon’un yolda durdurup korkutmayı planladığını söyledi. Yağmurda hız artmış, babam durmamış, sürücü otomobile sol arkadan dokunmuştu. “Bariyere çarpmalarını istemedim,” dedi. Bunu özür gibi söylemedi. Bir işin planlandığı şekilde gitmediğini bildiriyordu.

Masayı devirmemek için iki elimi dizlerimin üzerine koydum. Parmaklarım kasıldı. Karşımda anne babamın son dakikalarını görmüş ve ardından hayatına devam etmiş bir adam oturuyordu. Yüzüne vurmak için aramızdaki mesafe kısaydı. İlk yumruğu görmeden indirebilirdim. Sonrasında alt kattaki adamları çıkar, polisler müdahale eder, Kwon yaralı hâlde ifade vermeyi reddederdi. Ben saldırıdan gözaltına alınır, elimizdeki dosya öfkeli bir oğlun hikâyesine dönüşürdü. Vurmadım. Kwon bunu korkaklık sanmadı; yüzümdeki çabayı görüp hafifçe geriye yaslandı.

“Emri kim verdi?” dedim.

“Bildiğin isim.”

“Senden duymak istiyorum.”

“Jang Tae-guk.”

Bu, kayıtlardan ve mesajlardan bildiğimiz şeyi ilk kez içeriden doğruluyordu. Ancak kayıt cihazım yoktu, masanın üzerinde telefon bulunmuyordu ve Kwon sözü mahkemede tekrarlamayacaktı. Bunu bilerek söylemişti. “Polise anlat,” dedim. Güldü. Jang hakkında konuşursa ertesi sabahı göremeyeceğini, kendi adamlarının bile ailesini koruyamayacağını söyledi. Ona ailesi olup olmadığını sorduğumda yüzü ilk kez kapandı. Doğru yere dokunduğumu anladım.

“Sana bunu neden anlatıyorum, biliyor musun?” dedi. İsimsiz kişinin beni basamak basamak Jang’ın bölgesine taşıdığını, kazanın kanıtlarını vererek öfkemi doğru yöne çevirdiğini söyledi. Kwon, Euljiro’daki maçın sonucunun daha ringden çıkmadan başka bir bölge masasına ulaştığını biliyordu. “Jang düşerse depolar, bahis salonları ve tahsilat hattı boşalır. Seni kullanan adam, kendi askerini göndermeden benim patronumu zayıflatıyor. Sen de ailene adalet getirdiğini sanıyorsun.”

“Bunu söylemen Jang’ı masum yapmıyor.”

“Yapmıyor. Ama seni akıllı da yapmıyor.”

Kwon cebinden ikinci bir kâğıt çıkardı. Babamdan kalan borçların güncel dökümüydü. Toplam miktar, hangi kurumların elinde olduğu ve son ödeme tarihlerim yazıyordu. Bazı kalemleri ben bile bu kadar düzenli görmemiştim. Borcun büyük bir bölümünü geçen hafta yeni bir şirket satın almıştı. Şirket adı tanıdık değildi. Kwon, şirketin Jinsung’la bağlantılı olduğunu açıklamaya gerek duymadı. Artık yalnızca ailemin geçmişini değil, gelecekte kazanacağım parayı da kontrol edebiliyorlardı.

“Belgelerin bütün kopyalarını ve seni yönlendiren numaraya ait bilgileri ver,” dedi. “Borç kapanır. Okuluna dönersin. Arkadaşların güvende kalır. Ben de bunu kimin yaptığını bulurum.” Ona güvendiğimi mi sandığını sordum. “Hayır,” dedi. “Sana seçenek bırakmadığımı bilmeni istiyorum.”

Yanlış hareketlerin bazen doğru kararlar doğurabileceğini düşünmüştüm. Kwon’un teklifi bunun tersiydi: Doğru görünen bir hareket, yanlış olan her şeyi koruyacaktı. Belgeleri verirsem Yu-na ve Jun-ho için yakın tehdit azalabilirdi. Borç biter, okuluma devam ederdim. Bunun bedeli annemle babamın son kararını silmek, Jang’ın düzenini yerinde bırakmak ve Kwon’un başka bir aileyi aynı yolda takip etmesine izin vermekti. “Hayır,” dedim.

Kwon şaşırmadı. Dökümü masaya bırakıp üçüncü maçtan söz etti. Rakibimi kendisinin seçtiğini, ana gecenin Jang’ın bölgesinde yapılacağını söyledi. İsimsiz kişi kazanırsam Kwon’a ulaşacağımı vaat etmişti; Kwon şimdi bunu kendi ağzıyla doğruluyordu. “Maça çıkarsan iki taraf da seni izleyecek,” dedi. “Kazanırsan Jang seni karşısına alır. O anda seni gönderen kişinin ne istediğini anlarsın. Kaybedersen bu iş burada biter. Belgeleri alırım ve arkadaşların evine bir daha kimse girmez.”

“Rakip kim?”

“Oh Tae-oh.”

Adı Tae-su’dan duymuştum. Jang’ın bölgesindeki en iyi dövüşçü, son iki yıldır ana gecelerin değişmeyen yüzüydü. Resmî ligde üç profesyonel maça çıkmış, sonra menajeriyle yaşadığı sorun yüzünden lisansını kaybetmişti. Yeraltında yenildiğine dair kayıt yoktu. Kwon, burnumun iyileşmesi için üç hafta verdiğini ve bunun kendi iyi niyeti olduğunu söyledi. Ona tarihi benim belirlediğimi hatırlatmadım. İki taraf aynı planın çevresinde dönüyor, ikisi de ipi kendisinin çektiğini sanıyordu.

Kalkmadan önce babamın fotoğrafını masada bıraktı. “Seok-jun da hayır dedi,” diye ekledi. “Cesur bir karardı. Sonucu doğru olmadı.”

“Onun kararı yanlış değildi.”

“Mezarlıklar doğru karar veren insanlarla dolu.”

Kwon merdivenlere yöneldi. Arkamdan ona saldırmadım. Bu, hayatımda verdiğim en zor kararlardan biri değildi; zor olan, onun uzaklaşan sırtına bakıp bir gün yeniden karşıma çıkacağını bilmekti.

✦ ✦ ✦

Eun-joo görüşmeden sonra ifademi aldı. Kwon’un kazadaki varlığını ve Jang’ın emrini kabul ettiğini söylediğimde gözlerini kapatıp birkaç saniye düşündü. Bunu duyan tek kişi bendim. Restoranın kameralarında görüntü vardı ama ses yoktu. Kwon’un arabası takip edildi; iki sokak sonra kapalı otoparka girmiş, orada araç değiştirmişti. Alt kattaki adamlarından biri polis takibini fark etmiş olmalıydı. Yine elimizde itirafın kendisi değil, itiraf ettiğini söyleyen ben vardım.

“Teklifi reddetmeniz doğru,” dedi Eun-joo. “Maça çıkmanız doğru olmayacak.” Jang’ın ana gecesine operasyon düzenlemek için elimizde yeterli bilgi bulunmadığını, mekânın son gün değişebileceğini ve yüzlerce sivilin bulunduğu yerde baskının tehlikeli olacağını anlattı. Yine de maç davetini kabul edersem içeriden saat ve konum öğrenebileceğimizi de biliyordu. Cümlelerini dikkatle seçiyor, beni muhbir gibi kullanmak istemediğini söylerken sağlayacağım bilginin değerini düşünüyordu. Bu kez yalnız yeraltı patronları değil, polis de vereceğim karardan bir sonuç bekliyordu.

Yu-na, Jun-ho ve Tae-su’yla salonda buluştuk. Kwon’un söylediklerini hiçbir bölümü saklamadan anlattım. Borç dökümünü masaya koyunca Jun-ho uzun süre rakamlara baktı. Borcun kapanma ihtimali onu da sarsmıştı; son iki yılda benimle birlikte o da eksik kira, ucuz yemek ve gece vardiyası yaşamıştı. “Kabul et deseydim benden nefret eder miydin?” diye sordu. Etmeyeceğimi söyledim. “Ben de kendimden ederdim,” dedi ve kâğıdı ters çevirdi.

Yu-na üçüncü maça gitmemi istemedi. Bunu açıkça söyledi. Ardından, karar verirsem benden ayrılmakla tehdit etmeyeceğini de ekledi; ilişkimizi beni yönetmek için kullanmak istemiyordu. “Ama bunun bizi etkilemediğini söylemem,” dedi. “Her seferinde dönmen, bir sonraki sefer de döneceğin anlamına gelmiyor. Sen karar verirken ben de nasıl yaşayacağıma karar veriyorum.” Elini masanın üzerinde tuttu. Ona uzanırsam çekmeyeceğini biliyordum; yine de önce konuşmam gerekiyordu.

Maça hemen evet demeyeceğimi söyledim. Üç hafta boyunca Oh Tae-oh’u, ana gecenin düzenini, Kwon’un borç şirketini ve Seung-ho’nun bağlı olduğu bölgeyi araştıracaktık. Eğer dövüş yalnızca beni Jang’ın önüne bırakacaksa çıkmayacaktım. Eğer polis için bilgi sağlıyor, Kwon’un itirafını destekleyecek kanıta ve ailemin dosyasına ulaşma ihtimali veriyorsa hep birlikte yeniden değerlendirecektik. Tae-su bunun kulağa plan gibi geldiğini, fakat kafese girince planların yumruk yediğini söyledi. Haklıydı. Yine de bu kez elimizde en azından harita vardı.

Woo-jin’i de salona çağırdık. Gelirken yanında katlanmış bir metro haritası ve siyah keçeli kalem getirdi. Haritayı ringin zeminine serip bildiği dövüş mekânlarını, tahsilat ofislerini ve bölgeler arasındaki geçiş noktalarını işaretledi. Çizgiler resmî ilçe sınırlarını izlemiyordu. Bir sokağın iki yanı farklı kişilere ödeme yapabiliyor, aynı bahisçi gündüz Nam’ın, gece Jang’ın ağına çalışabiliyordu. Jang’ın etkisi Mullae’den Yeongdeungpo’ya, liman bağlantıları üzerinden daha güneye uzanıyordu. Nam Seok-gyu’nun alanı daha küçük ama dövüşçü sayısı fazlaydı. Euljiro çevresine ise isim yazmadı; yalnızca bir daire çizdi.

“Seung-ho bu dairenin içinden geliyor,” dedi. “Onu ilk kez üç yıl önce burada gördüm. Nam’ın borçlu dövüşçülerini şehir merkezindeki maçlara taşıyordu. Sonra birden sermayesi arttı. Daha iyi salonlar, kayıtlı ödeme şirketleri, avukatlar… Bir aracının tek başına kuramayacağı düzen.”

“Patronun adı?” diye sordum. Woo-jin, bilmediğini söyledi. Yalan söylediğini düşündüm ama yüzüne vurmadım. Kendi borcu hâlâ Nam’ın elindeydi; yanlış bir isim kullanması yalnızca kendisini değil, ailesini de etkileyebilirdi. Bildiği kadarıyla Euljiro’daki yeni yönetim Jang’ın bölgesine doğrudan saldırmıyor, onun yerine kaçak bahis müşterilerini ve iyi dövüşçülerini yavaş yavaş kendine çekiyordu. Benim Demir Kapı’dan başlayıp Euljiro’da görünmem, iki taraf için de sembol olmuştu. Jang’ın alanından çıkan bir dövüşçü şehir merkezinde yükseliyor, ardından tekrar Jang’ın ana gecesine dönüyordu.

“Ben kimsenin dövüşçüsü değilim,” dedim.

Woo-jin kalemi haritanın üzerine bıraktı. “Buna sen karar vermiyorsun. İnsanlar seni kimin salonunda dövüştüğünle, kimin parasını aldığınla ve kimi zayıflattığınla tanımlar. Tarafsız kalmak istiyorsan bazen iki tarafa da hayır demen gerekir.”

Bu söz, üçüncü maça çıkmamam gerektiğini gösteriyordu. Fakat haritadaki çizgiler başka bir şeyi de açıklıyordu: Jang’a ulaşmak için yalnızca onun bölgesine girmek yetmiyordu; bana yol açan tarafın neden bunu yaptığını çözmeden A’yı indirmek, dairenin içindeki isimsiz kişiye bütün koridoru bırakabilirdi. Anne babamın intikamı, benim bilmediğim bir adamın genişleme planıyla aynı sonuca çıkıyordu. Doğru hedef, doğru sonucu garanti etmiyordu.

Tae-su, Oh Tae-oh’un adının yanına üç işaret koydu. Birincisi teknik üstünlük, ikincisi Jang’a bağlılık, üçüncüsü ise geçmişindeki boşluktu. Tae-oh resmî ligden menajer anlaşmazlığı yüzünden ayrılmış görünüyordu fakat Woo-jin onun son profesyonel maçından sonra ağır bir hastane borcu biriktiğini duymuştu. Jang bu borcu kapatmış, karşılığında onu ana gecelerin yüzü yapmıştı. “Seni yenmek onun için yalnızca para değil,” dedi Tae-su. “Bölgedeki yerini korumak. Köşeye sıkışırsa kurallara güvenme.”

Antrenman planı o gece başladı. Burnum yüzünden temas yoktu. Tae-su bana yalnızca Tae-oh’un eski videolarını izletip gördüklerimi söyletti. Tae-oh ortodoks gardda dövüşüyor, yumruk kombinasyonlarını bacak tekmesiyle bitiriyor ve rakip geri çekildiğinde kafese kadar takip etmiyordu. Merkeze dönüp yeniden başlamayı seviyordu. Sabırlıydı. Çenesini iyi koruyor, gövde darbelerinde dirseklerini geç kapatıyordu. En büyük silahı tek bir teknik değil, ritmi değiştirmesiydi: iki yavaş girişten sonra patlayıcı bir üçüncü atak yapıyor, rakip hızına alıştığında bekliyordu.

Videonun birinde rakibinin dizine yasak açıdan tekme attı. Hakem uyardı, Tae-oh özür diledi ve iki dakika sonra aynı hareketi diğer bacağa yaptı. Bir başkasında boğulmak üzereyken rakibinin eldivenini tel örgüye sıkıştırıp pozisyon değiştirdi. Küçük ihlaller, maçın sonucunu tek başına belirlemiyor fakat her seferinde ona birkaç saniye kazandırıyordu. “Kuralsız değil,” dedi Tae-su. “Kuralların ne kadar esneyeceğini biliyor.”

Yu-na videoların tamamını izlemedi. Bir süre sonra ringin kenarından kalkıp ofise geçti. Peşinden gittiğimde pencerenin önünde duruyordu. Yanına yaklaşınca, maça hazırlanıyor olmamın karar verdiğim anlamına gelip gelmediğini sordu. Henüz karar vermediğimi, fakat çıkarsam hazırlıksız olmak istemediğimi söyledim. “Her hazırlık insanı kararın içine biraz daha sokar,” dedi. Haklıydı. Bandaj sarmak, video izlemek ve rakibin açıklarını konuşmak tarafsız işler değildi; vücudum daha zihnim kabul etmeden maça doğru yürüyordu.

“Gitmemi istemediğini biliyorum,” dedim.

“İstemiyorum. Ama seni durdurmak için hayatından çıkacağımı söylersem Kwon’dan farkım kalmaz.” Yu-na gözlerini benden kaçırmadan konuştu. “Benim sınırım başka. Bana yalan söylersen, bizi kararın dışında bırakırsan veya intikam için birini öldürmeye karar verirsen yanında kalamam. Seni sevmediğim için değil; o hayatın içinde kendimi kaybetmemek için.”

Beni sevdiğini ilk kez bu kadar doğrudan söylüyordu. Cümlenin içinde ayrılık ihtimali de vardı. Elini tuttum. Ona kimseyi öldürmek istemediğimi söyledim. Öfkelendiğimde birinin kolunu, dizini veya hayatını geri dönmeyecek biçimde bozabileceğimi ikimiz de görmüştük. Niyet, sonuç için yeterli değildi. “Beni durdurmanı istemiyorum,” dedim. “Ama çizgiyi geçtiğimde söyle.” Yu-na parmaklarını sıktı. “Söylüyorum zaten,” dedi. “Sen bazen birkaç dakika geç duyuyorsun.”

Gece eve döndüğümüzde bilinmeyen numaradan rakibimin fotoğrafı geldi. Oh Tae-oh kafesin ortasında, elleri arkasında durmuş kameraya bakıyordu. Kaşının üzerinde eski bir kesik, göğsünde siyah bir kaplan dövmesi vardı. Altındaki mesaj tek cümleydi.

Onu geçersen Jang’a ulaşırsın.

Bir dakika sonra Kwon’dan başka bir mesaj geldi. Numarasını kayıtlı değildi ama kim olduğunu yazmasına gerek yoktu.

Onu geçersen neye hizmet ettiğini öğrenirsin.

İki adam, aynı rakibi iki farklı kapı gibi önüme koymuştu. Hangisinin ardında gerçek olduğunu bilmiyordum.

Belki ikisinin ardında da yalnızca başka bir yalan vardı.

BÖLÜM TEPKİLERİ

Bu bölümü nasıl buldun?

OKUR YORUMLARI

Yorumunu paylaş

Düşünceni eser sahibi ve diğer okurlarla paylaş.

Bölüm Yorumları (0)

Yorumlar yükleniyor...
Sesli Okuma
Otomatik Kaydırma
— Kafesin Bedeli, Bölüm 9
📝

Kişisel Not

Sağ üstteki ⚙️ Ayarlar ile okuma deneyimini kişiselleştir — tema, yazı tipi, sesli okuma ve daha fazlası.
👁️
Göz Molası
20 dakikadır okuyorsun. 20 saniye boyunca 20 metre uzağa bak.