SOLAK

Jeong Woo-jin’i ilk kez tartıda gördüm.

Resmî bir tartı töreni değildi. Euljiro’daki bilardo salonunun arka odasında, duvara yaslanmış dijital baskülün önünde ayakkabılarımızı çıkardık. Seung-ho masanın başında sözleşmeleri kontrol ediyor, sağlık görevlisi tansiyonumuzu ölçüyordu. Woo-jin koyu gri eşofmanını çıkarıp basküle çıktığında ekran 82,7 gösterdi. Ben 82,3 geldim. Demir Kapı’daki gibi son dakika ağırlık farkı yoktu.

Woo-jin benden birkaç santim uzundu. İnce görünmesine rağmen omuzları geniş, belinin iki yanında eski morluklar vardı. Sağ dizine siyah bir bant sarmıştı. Videolardakinden daha genç görünüyordu. Saçlarını kısa kestirmiş, yüzünde maç öncesi öfke veya heyecan taşımıyordu. Tartıdan indikten sonra sağlık görevlisine teşekkür etti, eşofmanını giydi ve benim sıramı beklerken duvara çekildi.

Burnumdaki çatlağı kontrol eden görevli ışığı gözlerime tuttu. Ağrı olup olmadığını sordu. Yok dedim. Bu tamamen doğru değildi; dokunulduğunda sızlıyordu. Ancak doktor müsabaka için engel bulunmadığını yazmıştı. Seung-ho raporu iki kez incelemiş, sorumluluk belgesine ayrıca madde eklemişti. Kafeste burnum yeniden zarar görürse organizasyon tedavi masrafını karşılamayacaktı.

Tae-su belgeyi imzalarken, “İnsanları dövüştürüp yaralanınca sorumluluk almamak iyi iş,” dedi.

Seung-ho kalemini cebine koydu. “Kimseyi zorla getirmiyoruz.”

Odadaki dört kişi birden ona baktı. Bunu fark etti ama sözünü geri almadı.

Woo-jin sessizliği bozdu. “Bazen zorlama kapıda olmaz.”

Seung-ho başını ona çevirdi. “Sözleşmeyle ilgili sorun mu var?”

“Yok. Cümleyle ilgili vardı.”

Woo-jin’in sesi sakindi. Bana bakmadan konuşmuştu. Sonra çantasını alıp kapıya yöneldi. Yanımdan geçerken bir an durdu. “Burnunu koru,” dedi.

“Dizini koru.”

Başını çevirip ilk kez doğrudan yüzüme baktı. Alay etmedi, kızmadı. Yalnızca bu bilgiyi nereden aldığımı ölçtü. “Videolar eski,” dedi ve çıktı.

Tae-su kapı kapandıktan sonra bana döndü. “Dize takılma. Bandaj gerçek sakatlık da olabilir, yem de.”

“O da burnumu biliyor.”

“Yüzünün ortasında. Çok iyi casusluk gerekmiyor.”

Tartıdan sonra üst kattaki salona çıktık. Gündüz müşterileri hâlâ bilardo oynuyordu. Istakaların toplara çarpan kuru sesi, bodrumdan gelen havalandırma uğultusuna karışıyordu. Bizi gören kimse aşağıda birkaç saat sonra kafes kurulacağını anlamazdı. Seung-ho girişte telefonumu teslim alırken karşı kaldırımda bekleyen Yu-na ve Jun-ho’ya baktım. İçeri alınmamışlardı. Organizasyon yalnızca dövüşçü ve köşe ekibine izin veriyordu.

Yu-na yanıma gelip sweatshirtümün fermuarını düzeltti. “Maçtan önce,” dedi.

“İyiyim.”

“Bu iki kelime değil.”

“Başlıyorum. İyiyim.”

“Dört kelime.”

“Pazarlık yaptım.”

Gülümsemeye çalıştı. Başaramadı. Jun-ho, Mandalina grubunda canlı konumumuzun açık olduğunu hatırlattı. Acil çıkışları daha önce kontrol etmiş, salonun arka sokağa açılan kapısını haritada işaretlemişti. Kafese girecek olan bendim fakat ikisi de kendi hazırlığını yapmıştı.

Yu-na elimi tuttu. Parmaklarımın üzerinde henüz bandaj yoktu. “Kazanmadan da dönebilirsin,” dedi.

Bunun bir teselli olduğunu düşündüm. Sonra aslında bir talimat olduğunu anladım. Benim için maçın iki sonucu vardı: kazanmak veya kaybetmek. Yu-na üçüncüsünü hatırlatıyordu. Dövüşün sonucu ne olursa olsun geri dönmek.

“Döneceğim,” dedim.

Bu kez tamam kelimesini kullanmadım.

Bodrumdaki ring, Demir Kapı’nın kafesinden küçüktü. Dört yanı siyah tel örgüyle çevrili kare alanın çevresinde yüz kadar sandalye vardı. Aydınlatma yalnızca ringe düşüyor, seyircilerin yüzleri karanlıkta kalıyordu. Bahis ekranı görünmüyordu ama insanların ellerindeki telefonlardan oranları takip ettiği belliydi. Burada bağırış daha az, para daha fazlaydı. Ön sıradaki adamların çoğu takım elbiseli, masalarındaki içkiler şişeyle servis edilmişti.

Hazırlık odasında Tae-su ellerimi sardı. Bu kez bandajın her katını saydım. Bilekten üç tur, başparmağın çevresinden bir, eklemlerin üzerinden dört. Aynı hareketler iki yıldır her maçtan önce yapılmıştı. Fakat artık ellerim yalnızca dövüşmek için hazırlanmıyordu. Bir kapıyı açmak, bir isme yaklaşmak ve bir başkasının planında ilerlemek için sarılıyordu.

“Onu kovalamayacaksın,” dedi Tae-su. “Merkezi al, çıkışını kes. Sol tekmesine karşı sağ dirseğini gövdeden ayırma. Başa tekme beklerken kaburganı açık bırakırsan seni oradan bitirir.”

“Diz?”

“İlk raundda dokunma. Tepkisini gör. Gerçekten sakatsa nasıl bastığını anlarsın. Değilse boş yere plana bağlanmamış olursun.”

“Yere alabilir miyim?”

“Alabilirsen tutamazsın. Kalkışları hızlı. Yere almak için bütün enerjini harcama. Onu telde yakalarsan çalış, merkezde peşinden dalma.” Tae-su son bandı koparıp avucuma bastırdı. “Videodaki adamla dövüşmeyeceksin. Karşındakiyle dövüşeceksin.”

Ring çağrısı yapıldı. Koridordan yürürken seyircilerin sesi yükseldi. Bu kez adımı doğru anons ettiler. Han Min-jae. Birkaç kişi beni Demir Kapı’daki maçtan tanımış olmalıydı; 07 diye bağıranlar oldu. İsimle numara arasında bir yerde, kendime ait olmayan ikinci bir kimlik oluşuyordu.

Woo-jin mavi köşedeydi. Tişörtünü çıkarmış, ip atlıyormuş gibi ayaklarının üzerinde hafifçe sekmişti. Sağ dizi hâlâ bantlıydı. Hakem bizi merkeze çağırınca eldivenini uzattı. Bu kez tuzak beklemeden dokundum.

“Bizi izliyorlar,” dedi.

“Kim?”

Hakem geri çekilmemizi istedi. Woo-jin cevap vermedi.

Zil çaldı.

İlk hareketi sağ ön eliyle yaptı. Yumruk değildi; görüşümü kapatıp mesafeyi ölçüyordu. Elini aşağı itmeye çalışınca geri çekti ve sol ayağını karnıma doğru sapladı. Tam güçte değildi. Tepkimi görmek istiyordu. Dirseğimi indirip tekmeyi karşıladım. Ayağı geri döner dönmez bu kez dışarı açı aldı.

Peşinden gitmedim. Ringin merkezinde kaldım. Woo-jin çevremde döndü. Ön ayağı zemine tam basmıyor, sürekli küçük adımlarla yön değiştiriyordu. Sağ dizindeki bandaja rağmen iki bacağına da eşit ağırlık veriyordu. Sakatlık varsa hareketini henüz bozmuyordu.

Sağ direk attım. Başını geriye çekip mesafeden çıktı, aynı anda sol ayağını kaburgama savurdu. Dirseğim yetişti ama darbenin ağırlığı kolumun içinden gövdemde dağıldı. Bir tekme daha aynı yere gelirse nefesimi etkilerdi.

Woo-jin üç adım geriledi. Saldırmamı bekledi. Tae-su’nun sesi köşeden geldi: “Merkez!”

Olduğum yerde kaldım.

Seyirciler ıslık çalmaya başladı. Woo-jin omzunu gevşetip öne geldi. Sağ eli yüzüme uzandı, sol tekmesi bu kez bacağıma indi. Kaval kemiği uyluğumun dışına çarptı. Ayağımı yere bastığımda kasım gecikmeli cevap verdi. İkinci tekmeyi beklerken sol düz yumruğu burnuma geldi. Gardım darbeyi karşıladı ama eldivenlerim yüzüme çarptı; çatlak kemik sızladı.

Onu yakalamak için adım attım. Woo-jin sağa çıktı. İkinci adımımda yine açı değiştirdi. Üçüncüde sol ayağı gövdeme geldi. Bu kez tekmeyi kolumla sıkıştırdım ve bacağını yakaladım. Videolarda bunu yaptıklarında hızla dönüp dizini kurtarıyordu. Ben ayağını yukarı kaldırmak yerine gövdesine doğru sürdüm. Tek bacağının üzerinde gerilerken tel örgüye çarptı.

Sağ omzumu göğsüne bastırdım, sol elimle kalçasını kontrol ettim. Woo-jin başımı aşağı itip bacağını çekmeye çalıştı. Dizini bırakıp beline sarıldım. İç kanca kurmadan beni çevirmek istedi. Ayağımı telin dibine koyup ağırlığımı aşağı verdim. İlk kez hareketini durdurmuştum.

Kısa sağ yumruğu kaburgasına vurdum. Dirseğiyle kolumu kapattı. Sol dizimi uyluğuna çıkardım. Bu darbeler maçı bitirmezdi ama hızını azaltabilirdi. Woo-jin alnını burnuma doğru itti. Ağrı gözlerimi sulandırdı. Refleksle başımı çekince kolunu araya soktu, dönüp telden çıktı.

Ayrılırken sol dirseği yanağıma değdi. Kurallara uygundu; kısa ve temizdi. Peşinden sağ kroşe attım, boşa gitti. Woo-jin dönerek sol tekmesini başıma çıkardı. Omzumu kaldırmasam ayağı şakağıma gelecekti. Darbe gardıma çarptı ve beni yarım adım yana savurdu.

Kalabalık ilk kez topluca bağırdı.

Woo-jin kokuyu almıştı. Sağ eliyle görüşümü yeniden kapatıp aynı tekmeyi hazırladı. Bu kez ayağının gelişini beklemedim. Tekme yükselirken düz sağla göğsüne girdim. Yumruğun gücü onu durdurmadı fakat mesafesini bozdu; kaval kemiği başım yerine omzuma geldi. Dengesi açıldığında sol kroşeyi gövdesine bıraktım.

Zil çaldığında ikimiz de birbirimize dokunacak mesafedeydik. Woo-jin geri çekilirken başıyla hafifçe selam verdi. İlk raundu muhtemelen o kazanmıştı. Yine de artık hızının içinde durabileceğimi biliyordu.

Tae-su köşede burnuma soğuk metal bastırdı. “Onu izlemeyi bırak,” dedi.

“Gözümü kapatayım mı?”

“Ayaklarına bakıyorsun. Omuzlarını takip ediyorsun. Her hareketini okumaya çalışırken yarım saniye geç kalıyorsun. Alanı oku. Nereye gidebileceğini kapat.”

“Sağ diz sağlam.”

“Biliyorum. Bant sana bakman için orada.” Suyun bir kısmını ağzıma, kalanını enseme döktü. “Gövde tekmesini yakaladığında yere alma. Telden çıkacağı yönü biliyorsun. Oraya yumruk koy.”

İkinci raund başladığında Woo-jin aynı ritimle dönmeye başladı. Bu kez onu takip etmedim. Soluna adım atınca ben çapraz ilerledim; kaçış yönünü daralttım. Sağa döndüğünde ringin kenarı arkasında kaldı. Ön elimi yüzüne uzatıp görüşünü bozdum. O da elimi sıyırdı ve sol tekmesini attı.

Bacağını yakalamadım. Tekmenin gövdeme gelmesine izin verip dirseğimle sıkıştırdım. Darbe canımı yaktı. Woo-jin ayağını çekerken çıkacağı yöne sağ kroşeyi gönderdim. Yumruk kulağının arkasına değil, çenesinin ucuna değdi. Dengesini kaybetti. Sol düzle devam ettim; gardına çarptı. Tel örgüye ulaşmadan yana kaçtı.

Peşinden koşmadım. Merkezi geri aldım.

Woo-jin’in yüzündeki sakinlik ilk kez bozuldu. Hızını artırdı. Sağ ön tekmeyle beni geriye itti, ardından aynı bacakla alçak tekme attı. Birinci darbeyi yakalamaya çalıştığım için ikincisini görmedim. Kaval kemiği dizimin hemen üstüne geldi. Bacağım çözüldü. Düşmemek için elimi zemine koydum. Hakem yaklaşırken ayağa kalktım.

Woo-jin saldırmak yerine bekledi. Bana toparlanma süresi vermiyordu; yalnızca ne kadar hasar verdiğini ölçüyordu. Ayağıma yeniden ağırlık koyduğumda sol eliyle burnumu hedef aldı. Başı dışarı alıp gövdesine girdim. Yumruğu kulağımı sıyırdı. Ellerimi belinde kilitlemeden önce sağ kolunu içeri soktu. Takedown girişim yarıda kaldı. Boynuma ön kolunu bastırıp beni aşağı çekti.

Dizinin geleceğini hissettim. Başımı dışarı çıkarıp darbeyi omzumla karşıladım. Aynı anda sağ ayağımla ön ayağını süpürdüm. Woo-jin tamamen düşmedi; eliyle zemine dokunup döndü. Sırtına geçmek için atıldım. Bir kancayı bacağına takabildim, diğerini yerleştiremeden ayağa kalktı. Sırtında asılı kalırsam beni tel örgüye çarpacaktı. Ağırlığımı aşağı indirip belini çekerek yeniden yere oturttum.

Sağ kolumu boynuna geçirmek istedim. Çenesini kapattı, iki eliyle bileğimi tuttu. Boğma yoktu. Kulağının yanına kısa yumruklar vurdum. Bir, iki, üç. Woo-jin başını korurken sol bacağımı üzerinden geçirip üst pozisyona geçmeye çalıştım. Kalçasını sertçe çevirdi. İkimiz birden döndük ve bu kez o üstümde kaldı.

Dirseğini kullanması yasaktı. Yumruk atmak için doğrulduğunda dizlerimi göğsüne çektim. Ayak tabanımla kalçasını itip mesafe açtım. Ayağa kalkarken sol tekmesi yeniden geldi. Gardımı kaldırdım. Tekme başa çıkmadı; karaciğerimin üzerine gömüldü.

Nefesim bir anda boşaldı.

Vücudum benden önce karar verdi. Sağ dizim yere değdi. Ağzımı açtım ama hava gelmedi. Woo-jin üzerime koştu. Hakem araya girmeye hazırdı. Sol yumruğunu gardıma, sağ kancasını şakağıma attı. Tel örgü arkamdaydı. Kaçacak yer yoktu.

Ayakta kal.

Kollarımı başıma yapıştırmak yerine sağ ön kolumu göğsüne uzattım. Mesafeyi birkaç santim açtım. Sol ayağımı dışarı koyup tel boyunca yana çıktım. Woo-jin dönüşümü takip ederken düz sağımı gövdesine sapladım. Güçlü değildi; hâlâ nefes alamıyordum. Ama onu bir adım durdurdu.

Zil çaldı.

Köşeye yürürken ciğerlerim yeniden açıldı. İlk nefes bıçak gibi girdi. Tae-su beni tabureye oturttu, kollarımı başımın üzerine koydurdu. “Karaciğer temiz geldi,” dedi. “Bir dakika içinde geçer.”

“İki raund da onun.”

Tae-su bunu inkâr etmedi. Puanlamanın nasıl yapıldığını bilmiyorduk ama Woo-jin daha fazla temiz darbe vurmuş, raundun sonunda beni düşürmüştü. Kazanmak için son rauntta bitiriş gerekiyordu.

“Onu yere aldım,” dedim.

“Sonra sırtından düştün.”

“Tekrar alabilirim.”

“Bekliyor olacak.” Tae-su yüzümü iki eliyle tuttu. “Bitiriş ararsan bulamazsın. Pozisyon ara. Darbe ara. Bir sonraki doğru hareketi yap. Sonuç kendi gelir.”

Karşı köşede Woo-jin sağ dizindeki bandı söküyordu. Altında yara yoktu. Bandı yere atıp bana baktı. Tae-su haklıydı; yemdi.

Üçüncü raundun başında merkezde buluştuk. Woo-jin eldivenini uzatmadı. “Sana ne vaat ettiler?” diye sordu.

“Sana ne vaat ettiler?”

“Bir çıkış.”

“Bana bir giriş.”

İkimiz de aynı anda bunun komik olmadığını anladık.

Woo-jin ilk kez geri çekilmedi. Ön elini uzatıp sol düz attı. Başımı dışarı alarak sağ kroşeyi gövdesine vurdum. O da sağ kancasını çatlak burnuma gönderdi. Darbe tam oturdu. Sıcak kan anında dudağıma indi. Görüşüm sulandı ama adımımı bozmadım. Sol elini aşağı çekip bir sağ daha gövdeye attım.

Woo-jin dizini kaldırdı. Gövdemi kapatınca ayağını yere koydu; sahteydi. Başımı hedefleyen sol dirseği son anda gördüm. Geri çekilmek yerine içine girdim. Dirsek başımın arkasından geçti. Belini kavrayıp onu tel örgüye sürdüm.

Bu kez pozisyonu zorlamadım. Alnımı çenesinin altına değil, göğsüne dayadım. Sağ kolumla iç kanca kurup sol elimle bileğini kontrol ettim. Woo-jin dönmek için omzumu itti. Çıkacağı yöne dizimi koydum. Kalçası kapandı. Kısa sol yumruğu kaburgasına vurdum. O da kulağımın arkasına vurdu.

İkimiz de yorulmuştuk. Teknikler temizliğini kaybediyor, nefesler hareketlerden önce duyuluyordu. Woo-jin telden çıkmak için ayağını değiştirdiğinde ağırlığının bir anlığına yükseldiğini hissettim. Çift bacağa dalmadım. Sağ ayağımı topuğunun arkasına geçirip üst gövdesini ters yöne çevirdim. Yere düştü; ben yarım gardının içinde kaldım.

Dirsek yasaktı. Yumruk için doğrulursam beni süpürebilirdi. Göğsümü göğsüne bastırıp başımı çenesinin altına koydum. Sol kolumu yüzünün önünden geçirerek omzunu çevirdim. Sağ bacağını çıkarmak için ayağımı zemine bastım. Woo-jin dizini sıkıştırdı. Kulağıma doğru, “Onlar için sakatlanma,” dedi.

“Sen de.”

Kısa yumruklarla gövdesine vurdum. Ellerini aşağı indirdiğinde başına geçtim. Hakem hareket etmemizi söylüyordu. Woo-jin tel örgüye doğru kalçasını sürükledi. Ayağa kalkmak için sırtını yürütmeye başladığında baskıyı azaltıp kalkmasına izin verdim.

Beni üzerinden attığını sandığı anda sağ kroşeyi karaciğerine gömdüm.

İlk raundda aynı yere yalnızca bir kez vurmuştum. İkinci raundda güreşirken iki kısa darbe bırakmıştım. Üçüncüsü temiz geldi. Woo-jin’in dirseği bir an geç kapandı. Yüzü değişti ama düşmedi. Tel boyunca uzaklaşmaya çalıştı.

Başını avlamadım. Önünü kestim.

Sağ direkle gardını yükseltip sol kroşeyi gövdeye attım. İlk yumruk eldivenine, ikincisi kaburgasının altına geldi. Woo-jin karşılık olarak sol düz çıkardı. Yumruk burnuma değdi; acı başımın arkasına kadar yayıldı. Geri çekilmek yerine sağ elimi yeniden aynı noktaya sürdüm.

Woo-jin bu kez dizini yere koydu.

Hakem saymıyordu; bu karma dövüş maçıydı. Üzerine kapanabilirdim. Başa yumruklarla bitirebilirdim. Bir an için bunu düşündüm. Sonra kırmızı şortlu adamın çıkık omzuyla kendisini ayağa kaldırışını hatırladım. Woo-jin sağ eliyle karnını tutuyor, soluyla zeminden destek almaya çalışıyordu. Gözleri açıktı. Savunabilirdi.

Yanına girdim fakat başına vurmadım. Sırtına geçip sol kolumu boynunun altından geçirdim. Çenesini kapatmaya fırsat bulamadan sağ elimle pazumu, sol elimle başının arkasını tuttum. Göğsümü sırtına yapıştırıp kancalarımı bacaklarına geçirdim.

Woo-jin iki eliyle kolumu çekti. Ayağını zemine basıp bizi yana devirdi. Tutuşumu sıkarken başımı onun başının arkasına koydum. Boğma temizdi. Çenesine baskı yapmıyordu; kan akışını kesiyordu. Direnirse birkaç saniye içinde bilincini kaybedecekti.

Sağ eli iki kez koluma vurdu.

Hemen bıraktım.

Hakem araya girdi. Woo-jin dizlerinin üzerinde öksürürken ben sırtüstü yere uzandım. Tavandaki beyaz ışık gözümü aldı. Burnumdaki kan boğazıma akıyor, kaburgam her nefeste sızlıyordu. Zilin sesini duydum ama ayağa kalkacak hâlim yoktu.

Tae-su telin kapısından içeri girdi. Önce gözlerime baktı, sonra burnumu sıktı. “Kırıldı mı?” diye sordum.

“Bu kez olabilir.”

“Kazandım mı?”

“Hayır, yalnızca yerde dinlenmene izin verdiler.”

Gülmeye çalışınca kaburgam acıdı.

Hakem kolumu kaldırmak için bekledi. Woo-jin de ayağa kalkmıştı. Yanıma geldiğinde elini uzattı. Tutup kalktım. Kalabalık sonucu alkışlıyor, bazıları kaybettikleri bahis yüzünden bağırıyordu. Woo-jin kulağıma eğildi.

“Seni Kwon’a götürmüyorlar,” dedi.

“Nereye götürüyorlar?”

“Onun üstündeki boşluğa.”

Ne demek istediğini soramadan hakem aramıza girdi. Anons yapıldı. Woo-jin mavi köşesine döndü.

◆

Hazırlık odasında burnumdaki kan durduruldu. Kırık olup olmadığını anlamak için yeniden hastaneye gitmem gerekiyordu. Seung-ho söz verdiği video kopyasını ve ödeme dekontunu getirdi. Her şartı yerine getirmişti. Bu, ona güvenmem için değil, üçüncü maça çıkmam için yapılmıştı.

“Bir maç kaldı,” dedi.

“Sonra?”

“Kwon’un bölgesindeki ana geceye girersin. Rakibi o seçer.”

“Beni buraya getiren kişiyle görüşeceğim.”

Seung-ho tabletini çantasına koydu. “Bunu garanti edemem.”

“O zaman üçüncü maç yok.”

Kapıya yönelirken arkamdan, “İsmini bilmiyorum,” dedi. “Ama ödeme onun hesabından gelmiyor. Her seferinde başka aracı kullanıyor. Yalnızca bir kez sesini duydum.”

Durdum. “Erkek mi?”

“Sesi değiştirilmişti.”

“Ne söyledi?”

“Seni öldürmeyecek rakipler seçmemi.”

Bu cümle yardım gibi duyulabilirdi. Bana ise taşını koruyan oyuncuyu hatırlattı. “Gyu-min dizimi kırabilirdi.”

“Kırmadı.”

“Woo-jin kafama tekme atabilirdi.”

“Atmadı.”

Seung-ho bunları sonuç belli olduğu için rahatlıkla söylüyordu. “Kwon’un seçtiği rakibe de aynı şartı verecek mi?” diye sordum.

Cevap vermedi.

Koridorda Woo-jin duvara yaslanmış bekliyordu. Üzerine eşofmanını giymiş, boynuna buz torbası koymuştu. Yanından geçerken beni durdurdu. “Burnun için özür dilerim,” dedi.

“İşin buydu.”

“Benim işim kazanmak.” Sağ dizindeki çıkardığı bandı avucunda buruşturdu. “Seni sakatlamak için ayrıca para teklif ettiler. Kabul etmedim.”

“Kim teklif etti?”

“Tanımadığım bir numara. Maç ayarlandıktan sonra aradı. Kwon’un adına konuştuğunu söyledi.”

Demek aynı maçta iki farklı el vardı. Biri beni ringe sokuyor, diğeri çıkamamamı istiyordu. “Neden bana söylüyorsun?”

Woo-jin, boynundaki buzu düzeltti. “Çünkü bana da bir çıkış vaat ettiler. Kazanırsam bölge borcumu sileceklerini söylediler. Kaybettim. Şimdi borcum duruyor ve beni sakatlaman için sana ne teklif ettiklerini bilmiyorum.”

“Hiçbir şey.”

Bana inanıp inanmadığı yüzünden anlaşılmıyordu. Telefonunu çıkarıp numarasını ekrana yazdı. “Bir gün öğrenirsen haber ver.”

Numarayı kaydettim. İsim kısmına Woo-jin yazdım. Rakip olarak girdiği geceden, soru işareti olarak çıkıyordu.

Üst kata çıktığımda Yu-na ve Jun-ho girişte bekliyordu. Yu-na yüzümü görünce gözlerini kapattı. Sonra söz verdiğim gibi döndüğümü hatırlamış olacak ki bana sarıldı. Burnuma değmemeye çalışırken omzuma çarptı; acıyla ses çıkarınca hemen geri çekildi.

“Kazandın mı?” diye sordu Jun-ho.

“Döndü,” dedi Yu-na. “Önce bu.”

Telefonumu teslim aldığımda Mandalina grubunda on sekiz mesaj vardı. En üstte Eun-joo’nun gönderdiği bir uyarı duruyordu: Binadan çıkmayın. Dışarıda Jinsung’a kayıtlı bir araç bekliyor.

Kapının camından sokağa baktım. Siyah otomobil karşı şeritte, motoru çalışır hâlde duruyordu. Ön koltukta kimse görünmüyordu. Arka camlar karartılmıştı. Tamponunun sağ altında açık renkli küçük bir leke vardı.

Kaza fotoğrafındaki araçla aynı yerde.

İki yıl boyunca kayıp olan otomobil bizi bulmuştu.