Bölüm 3
Kafesin Bedeli

AYAKTA KAL

11 dk okuma

Demir Kapı’nın altında ilk fark ettiğim şey kalabalık değildi. Sesti.

Beton merdiven aşağı indikçe müzik kayboluyor, yerine birbirine çarpan sesler geliyordu: tel örgüye vuran bir sırt, zeminde sürüklenen çıplak ayaklar, bahis miktarlarını bağıran adamlar ve bütün bunların altında düzenli aralıklarla çalan ağır bir zil. Son basamağın sonunda dar bir koridor açıldı. Duvarlara siyah boya sürülmüş, tavandaki borular kırmızı ışıklarla aydınlatılmıştı. Girişte telefonlarımızı kilitli poşetlere koydular. Tae-su itiraz edince iri görevli, içeride görüntü çekmenin yasak olduğunu söyledi. Kimin yüzünün neden saklandığını açıklamadı.

Koridorun sonunda eskiden yük asansörü olduğu belli olan geniş bir boşluğa çıktık. Ortada altıgen bir kafes vardı. Çevresine üç sıra metal sandalye dizilmiş, geride ayakta duranlar için yükseltilmiş platformlar kurulmuştu. En üstte, koyu camlı dar bir balkon bütün salonu görüyordu. Eski fabrikanın kolonları arasına içki masaları, bahis ekranları ve ilk yardım sedyeleri yerleştirilmişti. Sedye ile bar tezgâhı yan yanaydı. Buradaki düzeni bundan daha iyi anlatan bir şey olamazdı.

Bir görevli bileğime beyaz bir şerit bağladı. Adımı sormadı; şeridin üzerine 07 yazdı. “Hazırlık odası sağda. Yirmi dakika,” dedi.

“Rakip?” diye sordum.

Elindeki tablete baktı. “Kim Gyu-min. Doksan kilo.”

“Ben seksen iki buçuğum.”

Görevli ilk kez yüzüme baktı. “Burada tartıya itiraz masası yok.”

Tae-su adamın kolunu tutmadan yolunu kapattı. “Anlaşma aynı sıkletteydi.”

“Ben sizin anlaşmanızı bilmiyorum.” Görevli başıyla koridoru gösterdi. “Çıkmak isterseniz kapı yukarıda. Ama tekrar açılmaz.”

Geri dönmeyi düşündüm. Bu düşünce, utandığım kadar kısa sürmedi. Sekiz kiloluk fark yalnızca rakam değildi. Gyu-min ağırlığını kullanmayı biliyorsa her tutuşta, her düşüşte ve kafese her çarptığımda o fark büyüyecekti. Beni buraya çağıran kişi bunu bilerek seçmişti. Kazanmamı istiyorsa neden dezavantajlı bir rakip koyduğunu, kaybetmemi istiyorsa neden kanıt gönderdiğini anlamıyordum.

Tae-su beni hazırlık odasına sokup kapıyı kapattı. “Hâlâ çıkabiliriz,” dedi.

“Kwon burada olabilir.”

“Olabilir kelimesi seni hastaneye taşımaz.”

“Fotoğraftaki adam buysa başka şansım yok.”

Tae-su çantayı banka bıraktı. Yüzündeki öfke bana değil, karar vermek için geç kalmış olmamıza yönelmişti. Bandajlarımı çözüp yeniden sardı. Parmaklarımın arasından geçirdiği bezleri her turda biraz daha sıkıyor, eklemlerin üzerinde düzleştiriyordu. “Gyu-min’i tanımıyorum,” dedi. “Ama doksan kiloluk adam seni görünce güreşmek ister. Başını göğsünün ortasında tutmasına izin verme. Çene altına girerse yukarı bakma; alnını şakağına bastır. Kolunu beline dolarsa iki elinle birden ayırmaya çalışma. Bir tarafta çerçeve kur, diğer taraftan açı çık.”

“Yere düşersem?”

“Sırtını düz bırakma. Kalçanı yana çevir, dizini araya sok. Kafese yakınsan ayağa kalkmak için teli kullan.” Bir an durup gözlerime baktı. “Ve sana ne söylerse söylesin, onu dinleme. Bu insanlar dövüşmeden önce neden geldiğini öğrenir. Sonra onu sana karşı kullanırlar.”

Kapı vuruldu. Beş dakika kalmıştı.

Tae-su eldivenlerimi taktıktan sonra iki avucunu yüzümün yanlarına koydu. “Benden daha güçlü adamlarla dövüştüm,” dedi. “Hepsi aynı hatayı yaptı. Güçlü olduklarını bildikleri için ikinci plana ihtiyaç duymadılar. Senin üç planın olacak. İlki ayakta kalmak. İkincisi nefes almak. Üçüncüsünü kafesin içinde bulursun.”

✦ ✦ ✦

Sıramızı beklerken kafeste bizden önceki maçın son raundu oynanıyordu. Kırmızı şortlu dövüşçünün sol omzu çıkmıştı. Kolu gövdesinin yanında gereğinden uzun ve gevşek duruyor, her adımda sallanıyordu. Hakem bunu görüyor fakat maçı durdurmuyordu. Rakibi de omuza saldırmak yerine bacaklarını tekmeliyordu; seyircilerin istediği bitirişin sakat bir adama vurmak değil, onun kendi isteğiyle düşmesini izlemek olduğunu anlamış gibiydi. Kırmızı şortlu dövüşçü iki kez yere çöktü, iki kez kalktı. Üçüncüsünde rakibi sağlam kolunun tarafına geçip gövdesine diz vurdu. Adam nefesini kaybederek oturdu ve zil çalınana kadar kalkmadı.

İki görevli onu kollarından tutup hazırlık odalarının önünden geçirdi. Çıkık omzu kapı pervazına değdiğinde yüzü bembeyaz oldu. Arkalarındaki sağlık görevlisi sedyeyi getirmek yerine telefonda konuşuyordu. Tae-su onları izlerken çenesini sıktı. “Omzunu yerine oturtmadan taşıyorlar,” dedi. “Sinir hasarı kalırsa kolunu bir daha yukarı kaldıramaz.”

“Neden pes etmedi?”

“Belki parasını kesiyorlardır. Belki borcu vardır. Belki de buradaki herkesin onu izlediğini sanmıştır.” Tae-su bakışını bana çevirdi. “İnsanları kafese kilitlemek için kapıya gerek yok.”

Kırmızı şortlu adam geçerken göz göze geldik. Beni görmüş gibi değildi. Çenesi titriyor, dudaklarının arasında sürekli aynı şeyi söylüyordu. Yaklaştığında kelimeleri seçebildim: Kalktım, kalktım, kalktım. Sanki son kez ayağa kalkmış olması sakatlığını değiştirecekmiş gibi kendisini ikna etmeye çalışıyordu.

Bir görevli zemindeki kanı iki kez paspasladı. Köşelerde kalan koyu lekelerin üzerinden ince bir dezenfektan kokusu yükseldi. Sonra kapı yeniden açıldı ve adımız çağrıldı. Demir Kapı’da bir maçın bitmesiyle diğerinin başlaması arasında, bir insanın omzunu yerine takacak kadar bile zaman yoktu.

Gyu-min benden yalnızca ağır değildi; daha kısa ve kalındı. Boynu omuzlarının arasına gömülmüş, bacakları bir güreşçininki gibi gövdesine oranla fazlasıyla güçlüydü. Kafese girerken seyirciler adını biliyordu. Ön sıralardan birkaç kişi ayağa kalkıp tel örgüye vurdu. Adam iki elini kaldırmadan başıyla selam verdi. Burada daha önce dövüşmüştü.

Benim için anons edilen isim yalnızca Yedi’ydi.

Hakem kuralları açıkladı. Üç raund, her biri beş dakika. Yerdeki rakibin başına tekme yoktu. Enseye, boğaza ve göze vurmak yasaktı. Pes eden rakibe saldırmaya devam edenin ücreti kesilecekti. Diskalifiye edileceğimizden söz etmedi. Demir Kapı’da cezanın ahlaki değil, mali olması kimseye garip gelmiyordu.

Kuralları dinlerken ön sıradaki bir adam telin arasından bana iki parmağını gösterdi. Önce zafer işareti yaptığını sandım. Sonra yanındaki ekranda oranları gördüm. Gyu-min’e yatırılan para benimkinin iki katından fazlaydı. Adam iki parmağıyla ikinci raundu işaret ediyor, o raunda kadar dayanamayacağıma bahis koyduğunu anlatıyordu. Gülerek başparmağını boğazının üzerinden geçirdi. Onu tanımıyordum; o da benim hakkımda kilom ve yüzüm dışında hiçbir şey bilmiyordu. Yine de birkaç dakika sonra nefes alıp alamayacağıma para yatırmıştı.

Bakışımı balkona kaldırdım. Koyu camın ardında belli belirsiz gölgeler vardı. Kwon’un hangisi olduğunu seçemiyordum. Belki hiçbiri değildi. Belki zarfı gönderen kişi, onu görme umuduyla beni bu kafese sokmuş ve şimdi başka bir yerden izliyordu. Bilmediğim insanlar benim üzerimden birbirleriyle konuşuyor, ben ise cümlelerinin ortasında yumruk yemeye hazırlanıyordum.

Zil çaldığında Gyu-min el uzatmadı. Sağ ayağını öne koyup alçaldı. Ters garddı. Ellerini yüzünden çok göğsüne yakın tutuyordu; yumruklaşmak yerine mesafeyi kapatmak istediği açıktı. İlk adımı ben atmadım. Sağıma doğru döndüm, ön elimi ölçü için uzattım. O da benimle birlikte döndü. Kafesin çevresinde yarım tur tamamladığımızda seyirciler sabırsızlandı.

Gyu-min, hiçbir hazırlık yapmadan öne fırladı. Önceki on sekiz günde çalıştığımız görüntünün aynısıydı: baş göğsümün ortasına, iki kol bacaklarıma. Sol elimle omzuna bastırıp kalçamı geriye attım. İlk girişini durdurdum ama ayrılmak yerine beni tel örgüye sürdü. Kafes sırtıma çarptığında nefesim bozuldu. Alnını çenemin altına soktu, yüzümü yukarı çevirdi. Boynumu düzeltmeye çalışırken sağ kolunu belime geçirdi.

İki elle kolunu çekmedim. Sol ön kolumu köprücük kemiğine dayayıp boşluk yaratmaya, sağ elimle bileğini aşağı itmeye çalıştım. Salonda yaptığım hareket burada daha zordu. Gyu-min’in teni terli, kafesin teli omuzlarımda sertti. Dizini uyluğumun içine vurdu. Bacağım anında uyuştu. İkinci diz gelmeden kalçamı çevirdim; ayağımı dışarı çıkaracak kadar açı buldum. Ayrılacağımı anladığında başını çekip kısa bir sağ kroşe attı.

Yumruk kulağımın üstüne geldi. Görüşüm beyazladı.

Tel örgünün üzerinden birilerinin bağırdığını duydum ama kelimeler birbirine karıştı. Gyu-min yeniden belime girdi. Bu kez ağırlığımı ayarlayamadan iki bacağımı topladı ve beni kaldırdı. Zemine düşerken çenemi göğsüme bastırdım; yine de sırtımdaki hava bir anda boşaldı. Üzerime kapandı. Sağ kolumu gövdesiyle sıkıştırıp sol yumruklarını yüzüme indirmeye başladı.

İlk darbe alnıma, ikincisi eldivenime geldi. Üçüncüsünün arasından kalçamı yana çevirdim. Dizimi ikimizin arasına sokmak istedim fakat Gyu-min bacağını ayağıyla sabitledi. Kafamın yanında Tae-su’nun sesi duyuldu: “Düz yatma! Sol kalça!”

Nefesimi verdim, sağ ayağımı zemine bastım ve kalçamı bir anlığına kaldırdım. Gyu-min dengesini düzeltirken sol dizimi içeri çektim. Tam koruma kuramadım ama gövdesiyle arama kemikli bir engel koydum. Dirseğimi yüzümün önünde tutup kafese doğru süründüm. Tel örgü omzuma değdiğinde parmaklarımı deliklere geçirmedim; hakem bunu görürse elime vuracaktı. Avucumu telin üzerine düz bastım, bir ayağımı altıma aldım ve sırtımı yukarı doğru yürüttüm.

Gyu-min beni yerde tutmak için bütün ağırlığını belime verdi. Ayağa kalktığımda hâlâ arkamdaydı. Ellerini kilitlemişti. Çenesini korumak için başımı yana yapıştırdım, iki elimle üstteki bileğini kavradım. Tutuşunu açmaya çalışırken zil çaldı.

Hakem aramıza girdi. Gyu-min beni bırakmadan önce kulağıma, “Birinci planın buyduysa ikincisini düşün,” dedi.

Köşeye yürürken bacaklarım bana ait değilmiş gibi sallanıyordu.

Tae-su tabureye oturtmadı. Oturursam tekrar kalkmanın zor olacağını söyledi. Ağzımdaki koruyucuyu çıkarıp su verdi. “Onu taşımaya çalışıyorsun,” dedi. “Taşıma. Sana geldiğinde önünde kalma.”

“Solak.”

“Güreşirken iki tarafı da aynı. Yumruk atarken sağ tarafına dön. Ön bacağı ağır. Dış baldırı boşta.” Tae-su kulağımın üzerindeki kesiye vazelin sürdü. “Tekmeye bakmasını sağla, sonra gövdeye vur. Kafasını avlamayı bırak. Onu orada bekliyor.”

İkinci raundun zili çaldığında Gyu-min gülümsüyordu. Ben de yorulmuş görünmemeye çalışmadım. İnsan bazen zayıflığını gizlemek için fazladan enerji harcıyordu. Omuzlarımı bıraktım, ağzımdan yavaşça nefes verdim ve onun gelmesini bekledim.

İlk adımında dış baldırına tekme attım. Kaval kemiğim etine çarptı. Gyu-min durmadı ama ayağını yere koyuşu değişti. İkinci girişinde ön elimi yüzüne uzatıp sağa çıktım. Parmaklarım kaşına değdi, o boşluğa sarıldı. Kalçasının yanına kısa bir yumruk bıraktım. Kalabalık başa gitmeyen darbeyi önemsemedi. Gyu-min ise nefesini sert verdi.

Üçüncü kez geldiğinde yine baldırına vurdum. Bu kez saldırısını yarıda kesip sağ kroşe savurdu. Yumruğun altından eğildim, sol elimi karaciğerinin üzerine gömdüm ve hemen uzaklaştım. Gyu-min iki adım peşimden geldi, sonra durdu. Yüzündeki gülümseme kaybolmuştu.

Ayakta dövüşmek için ellerini kaldırmak zorunda kaldı. Gardı yükselince gövdesi, gövdesini kapatınca bacağı açılıyordu. Her vuruşum güçlü değildi. Güçlü olmasına ihtiyacım da yoktu. Aynı yere yeterince kez dokunursam bedeni benim için karar verecekti.

Raundun ortasında beni köşeye sıkıştırdı. Sağ eliyle görüşümü kapatıp soluyla belime girdi. Bu kez kalçamı tamamen kaçırmadım. Alnımı şakağına bastırıp sağ kolumla iç kanca kurdum. Omzumu kaldırarak başını aşağı çevirdim. Beni sürmeye devam ederken sol dizimi gövdesine çıkardım. İlk diz dirseğine, ikincisi kaburgasına geldi. Gyu-min’in tutuşu gevşeyince ayrılıp bir kez daha dış baldırına vurdum.

Ayağı yere basmadı. Bir anlığına sekip dengesini topladı.

Üçüncü planımı bulmuştum.

Raundun kalanında aynı bacağı tehdit ettim. Bazen tekme attım, bazen yalnızca kalçamı çevirip onu savunmaya zorladım. Savunmak için ağırlığını arkaya verdiğinde gövdeye girdim. Yeniden güreştiğinde baş pozisyonunu kazanıp kısa dizlerle çalıştım. Zil çaldığında ikimiz de ayaktaydık ama Gyu-min köşesine giderken sol ayağını sürüklüyordu.

Tae-su bu kez oturmama izin verdi. “Şimdi seni öldürmeye çalışacak,” dedi.

“İlk iki raundda ne yapıyordu?”

“Para kazanmaya. Artık gururunu kurtarmaya çalışacak. İkincisi daha tehlikeli.”

Son raundun başında Gyu-min elini uzattı. Tokalaşmak için olmadığını biliyordum. Yine de yaklaşınca parmaklarını eldivenime değdirdi ve çok alçak sesle, “Seni buraya kimin gönderdiğini bilmiyorsun, değil mi?” dedi.

Bir anlık duraksama yetti. Sağ eli yanağıma çarptı. Başım döndü, sol kroşesi kaburgama gömüldü. Geri çekilirken kafese takıldım. Gyu-min üzerime geldi. İlk raunddaki gibi belime girmedi; dirseklerini kapatıp kısa yumruklarla çalıştı. İki darbe kollarıma, biri dudağıma geldi. Eski kesik yeniden açıldı.

Onu itmek yerine sarıldım. Alnımı köprücük kemiğine bastırıp nefes aldım. Gyu-min kulağıma, “Kwon seni izliyor,” dedi.

Başımı kaldırdım.

Koyu camlı balkonun önünde bir adam duruyordu. Fotoğraftakinden daha yaşlı, saçları daha kısa ve yüzü daha dolgundu. Yine de onu tanıdım. Kwon Do-sik iki elini korkuluğa koymuş, doğrudan kafese bakıyordu.

Gyu-min dizini karnıma vurdu. Nefesim kesildi. Ardından beni çevirip tel örgüye yasladı. Kwon’dan gözümü ayırmadığım her saniye için bir darbe yedim. Tae-su köşeden adımı bağırdı. Sesi, kafamın içindeki uğultuyu yardı.

Önce ayakta kal.

Kwon oradaydı. Kaçmıyordu. Ona ulaşmak için bu adamın içinden geçmem gerekmiyordu; yalnızca maçı bitirmem gerekiyordu.

Gyu-min sağ dizini kaldırdığında kalçası tek bacağına bindi. Ağırlığını taşıyan yaralı baldırına topuğumla kısa, sert bir tekme attım. Diz vuruşu yarıda kaldı. Ayağı kaydı ve iki eliyle bana tutundu. Başını sağ kolumun altında bulduğum anda kolumu boynuna geçirdim. Onu yere çekmeye çalışmadım. Kalçamı geriye verip kafesle aramda sıkıştırdım, diğer elimle kendi bileğimi tuttum.

Gyu-min çenesini içeri çekti. Ön kolum boğazına değil, çenesinin üzerine baskı yapıyordu. Pes ettirecek temiz bir boğma değildi. Zorlarsam çenesini veya dişlerini kırabilirdim. Sağ eliyle kolumu çekiyor, sol eliyle kaburgalarıma vuruyordu. Darbeler zayıfladıkça tutuşumu düzelttim. Dirseğimi göğsüme doğru çektim, başımı onun başının arkasına dayadım.

Gyu-min’in dizleri büküldü. Sol eli önce bileğime, sonra havaya uzandı. Parmakları iki kez koluma vurdu.

Pes etmişti.

Tutuşumu bıraktım.

Hakem araya girdiği anda Gyu-min dönüp alnını burnuma çarptı. Görüşüm yine beyaza döndü. Kafesin içinde bir şey koptu; bunun burnumdaki kıkırdak mı, yoksa on sekiz gündür tuttuğum öfke mi olduğunu anlayamadım. Gyu-min’in yaralı bacağını yakaladım, yere düşürdüm ve ayağını koltuğumun altına sıkıştırdım. Dizini ters yöne çevirecek açı önümdeydi. Kalçamı birkaç santim ileri vermem yeterdi.

Tae-su telin arkasından “Bırak!” diye bağırdı.

Gyu-min hakeme saldırdığını, bunun kaza olduğunu söylüyordu. Ben yalnızca babamın fotoğraftaki yüzünü, annemin personel kartını ve balkondaki Kwon’u görüyordum. Ayağı göğsümdeydi. Baldırındaki kasların gerildiğini hissedebiliyordum. Birkaç santim.

Elimi bıraktım.

Ayağa kalktığımda hakem kolumu kaldırdı. Kalabalık bağırıyordu ama ben balkona baktım. Kwon Do-sik artık orada değildi.

✦ ✦ ✦

Kafesin kapısı açılır açılmaz Tae-su’ya eldivenlerimi bile çıkarmadan balkonu işaret ettim. O da adamı görmüştü. Omzumdan tutup beni durdurmaya çalıştı. “Önce burnuna bakalım.”

“Gidiyor.”

“Gitmesine izin ver.”

Kolundan sıyrılıp koridora çıktım. Görevli arkamdan seslendi ama durmadım. Balkonun merdivenleri salonun diğer tarafındaydı. İnsanların arasından geçerken omuzlara çarptım, bir masadaki bardakları devirdim. Burnumdan akan kan dudağıma ulaşıyor, her nefeste sıcak metal kokusu alıyordum.

Merdiven başında iki adam yolumu kesti. Biri avucunu göğsüme koyup geri itti. “Dövüşçülerin yeri aşağıda.”

“Kwon Do-sik’le konuşacağım.”

Adamın yüzünde kısa bir tanıma ifadesi belirdi. Adı doğru söylemem, yanlış kapıya geldiğimi kanıtlamıştı. Bileğimi yakaladı. Yorgun olmasaydım tutuşundan çıkabilirdim. İkinci adam karnıma vurunca bacaklarım çözüldü. Beni duvara yaslayıp yüzümü betona çevirdiler.

Üst kattaki kapı açıldı. Ayakkabı sesleri merdivene yaklaştı. Başımı çevirebildiğim kadar çevirdim. Kwon Do-sik iki adamın arasından indi. Fotoğraftaki takım elbisenin yerine koyu renk bir palto giymişti. Yanımdan geçerken duracağını, beni tanıyacağını veya en azından neden burada olduğumu soracağını düşündüm.

Durmadı.

Yalnızca merdivenin son basamağında yanındaki adama, “Seok-jun’un oğlunu kim içeri aldı?” diye sordu.

Sesini ilk kez duyuyordum. Babamın adını onun ağzından duymak, fotoğraftan daha güçlü bir kanıttı.

Kendimi tutan adamın ayağına bastım, başımı geriye savurup çenesine vurdum. Tutuşu gevşediğinde döndüm fakat ikinci adam omzuyla göğsüme çarptı. Hepimiz merdiven korkuluğuna vurduk. Kwon arkasına baktı. Göz göze geldiğimiz an yüzünde şaşkınlık yoktu; yalnızca iki yıl önce kapandığını sandığı bir dosyanın yeniden açılmasından duyduğu rahatsızlık vardı.

“Babamı neden takip ettin?” diye bağırdım.

Kwon cevap vermedi. Yanındaki adam kapıyı açtı. Gitmeden önce bana son kez baktı ve “Bunu ona kim gösterdi, bulun,” dedi.

Üçüncü bir darbe kulağımın arkasına geldi. Zemin yana doğru yükseldi. Bilincimi kaybetmedim ama vücudum birkaç saniye boyunca beni dinlemedi. Kwon’un ayakkabılarının uzaklaşmasını, ağır kapının kapanmasını ve sürgünün çekilmesini yerde yatarken dinledim.

Tae-su adamları iterek yanıma ulaştığında kavga etmedi. Diz çöküp göz bebeklerime baktı, kaç parmak gösterdiğini sordu. Doğru cevap verdim. Ayağa kalkmama yardım ederken kulağıma, “Artık seni tanıyorlar,” dedi.

Çıkış koridorunda bileğimdeki 07 numaralı şeridi kestiler. Masadaki kadın, kazandığım parayı siyah bir poşetin içinde uzattı. Bir milyon dört yüz bin won vardı; sözleşme imzalamadığım için kesinti yapmadıklarını söyledi. Sanki bu bir iyilikti. Burnumdan hâlâ kan gelirken banknotları saydım. Kwon’un peşinden koştuğum için ücretimi vermeyeceklerini düşünmüştüm. Demir Kapı’nın beni cezalandırmaması rahatlatmadı. Tam tersine, geri dönmemi beklediklerini gösteriyordu.

Tae-su parayı çantaya koyarken “Bunun üç yüzünü o tahsilatçıya vereceksin,” dedi. “Kalanıyla hastaneye gideceksin.” Burnumun kırılmadığını söyleyince yüzüme bakmadan fermuarı çekti. “Buna doktor karar verir. Bu gece yeterince şeyi sen seçtin.” Cevap vermedim. Poşetin içindeki para, kazandığımı kanıtlaması gerekirken çantada taşınan başka bir borç gibi ağırlaşıyordu. Gyu-min’in dizini kırmaya birkaç santim kalmış olması için hiçbir banknot yeterli değildi.

Telefonumu çıkışta geri aldım. Yu-na’dan altı arama, Jun-ho’dan iki mesaj vardı. Ekranın üstünde bilinmeyen numaradan gelen yeni bir mesaj duruyordu.

Kwon seni gördü. Fotoğrafı kimin gönderdiğini arayacak.

Bir alt satır birkaç saniye sonra geldi.

O sana ulaşmadan önce sen ona ulaşmalısın. İki maç daha kazan.

Mesajı Tae-su’ya göstermedim. Dışarı çıktığımızda gece yağmuru başlamıştı. Yüzümü kaldırınca soğuk damlalar burnumdaki kanı çeneme doğru taşıdı. Kwon babamı tanıyordu. Beni de artık tanıyordu.

Demir Kapı’dan içeri girerken peşinde olduğum tek kişi vardı.

Çıktığımda benim de peşimde biri vardı. Bunun korkusunu henüz hissetmiyordum; damarlarımdaki kavga, korkuya yer bırakmayacak kadar sıcaktı.

BÖLÜM TEPKİLERİ

Bu bölümü nasıl buldun?

OKUR YORUMLARI

Yorumunu paylaş

Düşünceni eser sahibi ve diğer okurlarla paylaş.

Bölüm Yorumları (0)

Yorumlar yükleniyor...
Sesli Okuma
Otomatik Kaydırma
— Kafesin Bedeli, Bölüm 3
📝

Kişisel Not

Sağ üstteki ⚙️ Ayarlar ile okuma deneyimini kişiselleştir — tema, yazı tipi, sesli okuma ve daha fazlası.
👁️
Göz Molası
20 dakikadır okuyorsun. 20 saniye boyunca 20 metre uzağa bak.