Siyah otomobilin karşı şeritte durduğunu öğrendiğim anda ilk düşündüğüm şey kapıya koşmak oldu. İki yıl boyunca yalnızca bulanık bir fotoğrafta gördüğüm araç, aramızda bir cadde ve iki kat merdiven varken aşağıda bekliyordu; içindeki kişinin Kwon’a, Jang’a veya anne babamın öldüğü geceye dair verebileceği tek bir cevap bile bütün ağrılarımdan daha önemli görünüyordu. Elimi kapı koluna götürürken Yu-na bileğimden tuttu. Beni durduracak kadar güçlü değildi, zaten güce ihtiyacı da olmadı. Yüzünde aynı anda hem korku hem de kızgınlık vardı. “Eun-joo binadan çıkmayın dedi,” diye hatırlattı. Camdan yeniden baktığımda otomobil hâlâ yerindeydi. Motorun titreşimini farların önündeki yağmur damlalarında görebiliyordum. İçerideki insanlar bizi izliyorsa kapıya yöneleceğimi de hesaplamış olmalıydılar. Benden bekledikleri şeyi yapmak, onlara ulaşmak değil, önceden seçtikleri yere girmekti.
Kapı kolunu bıraktım. Bu hareket yalnızca birkaç saniye sürdü fakat içimde, Gyu-min’in dizini kırmaktan vazgeçtiğim andakine benzer bir direnç bıraktı. Koşmak kolaydı; durmak için karar vermek gerekiyordu. Tae-su salonun arka bölümüne gidip yangın çıkışını kontrol etti. Jun-ho perdelerin arasından plakayı görmeye çalışıyor, Yu-na telefonla Eun-joo’ya konumumuzu anlatıyordu. Seung-ho ise dövüşçülerin bulunduğu koridordan çıkıp yanımıza geldiğinde otomobili görür görmez durdu. Yüzü değişmedi ama sol eli ceketinin cebine gitti. Silah çıkaracağını düşündüm; cebinden yalnızca başka bir telefon çıkardı. Bir numarayı arayıp karşı tarafa “Araç geldi,” dedi, sonra bizi fark edince konuşmayı sonlandırdı.
“Kimi aradın?” diye sordum. Seung-ho salon güvenliğini aradığını söyledi. Tae-su telefonu göstermesini isteyince bunu reddetti; organizasyon bilgilerinin bize ait olmadığını, dışarıdaki araç yüzünden maç alanında kavga çıkmasını istemediğini anlattı. Cümlelerinin her biri tek başına makuldü. Bir araya geldiklerinde ise daha fazla şey bildiğini gösteriyordu. Üzerine yürüdüğümde Tae-su kolunu göğsüme koydu. “Şimdi değil,” dedi. Seung-ho gözünü benden ayırmadan birkaç adım geri çekildi. “Kwon’un adamları sizi burada bekliyorsa benim sorunum da olur,” diye ekledi. “Bu geceki maçın onların izniyle yapıldığını sanıyorsanız yanılıyorsunuz.” Hangi izinden söz ettiğini sorduğumda cevap vermedi. Yeraltındaki bütün insanlar, bildikleri şeyleri susarak daha değerli hâle getiriyordu.
Sokağın iki ucunda aynı anda polis araçlarının mavi ışıkları göründü. Siyah otomobil hareket ettiğinde kapıya yeniden yönelmedim. Camın ardından izledim. Araç ani bir dönüş yapmadı, hızlanmadı; sanki yol kenarında beklemesinin hiçbir anlamı yokmuş gibi sakin biçimde ilerledi. İlk polis aracı önünü kesmek için şeride çıktığında sürücü kaldırıma yanaştı, park etmiş iki otomobilin arasından geçip dar yan sokağa girdi. İkinci ekip peşinden döndü. Motor sesleri binaların arasında uzaklaşırken telefonum çaldı. Eun-joo arıyordu. Binadan çıkmamamızı, aracı takip eden ekip olduğunu ve bizi arka kapıdan kendisinin alacağını söyledi. “Peşinden gitmiyorum,” dedim. Söz ağzımdan çıkınca kendi davranışımı ona kanıtlamaya çalıştığımı fark ettim. Eun-joo kısa bir sessizlikten sonra, “İlk doğru kararınızı kutlamak için erken,” dedi. “İçeride kalın.”
Arka kapıdan çıkarıldığımızda yağmur şiddetlenmişti. Üniformalı bir polis bizi işaretsiz minibüse götürdü. Tae-su öne, Yu-na ve Jun-ho benimle arkaya oturdu. Seung-ho’nun da ifade vermesi istendi; bir avukat gelmeden hiçbir yere gitmeyeceğini söyledi ve salonun içinde kaldı. Eun-joo onunla tartışmadı. Otomobilin plakasını tabletten kontrol ederken aracın Jinsung’a bağlı bir güvenlik şirketine kayıtlı olduğunu, çalıntı bildirilmediğini söyledi. “Kaza fotoğrafındaki aracın plakası okunmuyor,” dedi, “ama model, renk ve tampon işareti eşleşiyor. Aynı araç olduğunu laboratuvar incelemeden söyleyemeyiz.” İki yıl önceki görüntüyle bugünkü fotoğrafı yan yana açtı. Sağ tamponun altındaki soluk leke, şekil olarak aynı yerdeydi. Bunun boya kalkması mı, eski bir çıkartma izi mi olduğunu seçmek mümkün değildi. Yine de tesadüf kelimesi artık her açıklamada biraz daha küçülüyordu.
Takip ekibinden gelen mesaj birkaç dakika sonra ulaştı. Araç, Euljiro’nun dar servis sokaklarında gözden kaybolmuştu. Trafik kameraları taranıyor, plaka şehir çıkışlarına bildiriliyordu. Eun-joo kızgın görünmüyordu; kızgınlığın üzerinden çoktan geçmiş, beklediği olayın tekrarını izliyormuş gibiydi. “İki yıl önce de kamera zincirinden böyle çıktı,” dedi. “Ana caddede görünüp ara sokakta kayboldu. Sürücü bölgeyi biliyor.” Kwon’un bunu neden yaptığını sordum. Eğer araç gerçekten kazada kullanıldıysa onu bize göstermek, yıllardır sakladıkları kanıtı ortaya çıkarmaktı. Eun-joo tableti kapatıp gözlerime baktı. “Sizi korkutmak için aynı aracı kullanmış olabilirler. Ya da aracın aynı olduğunu düşünmenizi isteyen başka biri olabilir. Şu anda gördüğünüz her şey iki anlama geliyor. Birini seçmek için acele ederseniz, seçtiğiniz anlam sizi yönlendirir.”
Minibüs bizi hastaneye götürdü. Burnum bu kez gerçekten kırılmıştı; kemik yana kaymamıştı ama birkaç hafta temas almamam gerekiyordu. Doktor bunu söylerken Tae-su yüzünü bana çevirmedi. Sanki bakarsa üçüncü maçla ilgili tartışmayı o anda başlatmak zorunda kalacaktı. Yu-na muayene odasının dışında bekledi. Çıktığımda elindeki hastane formunu katlayıp çantama koydu ve “Birkaç hafta,” dedi. Cümlenin devamını getirmedi. Ben de Kwon’un seçeceği maçın ne zaman olacağını bilmediğimi söylemedim. İkimizin de düşündüğü şey aynıydı: Vücudumun iyileşmesi gereken süre ile beni kullanan insanların sabrı birbirine uymayacaktı.
Geceyi yine Tae-su’nun salonunda geçirdik. Jun-ho ringin üzerine minderleri dizerken Woo-jin’den mesaj geldi. Buz koyduğu boynunun fotoğrafını göndermiş, altına “Bir dahaki sefere gövdeyi unutma,” yazmıştı. Bu, yeraltı dövüşlerinden sonra yapılan sıradan bir şaka sayılabilirdi. Ardından ikinci mesaj geldi: Dışarıdaki araba Kwon’undu. Onu daha önce Nam’ın bölgesinde gördüm. Woo-jin’i aradım. İlk seferde açmadı; birkaç dakika sonra geri döndü ve sesini alçak tutarak konuştu. Nam Seok-gyu adında bir bölge yöneticisine borçlu olduğunu, geçen yıl Kwon’la yapılan bir toplantıda aynı aracı gördüğünü anlattı. Toplantının konusu, dövüşçülerin ve bahis noktalarının bölgeler arasında paylaşılmasıydı. Kwon, Jang Tae-guk adına gelmişti. Woo-jin otomobilin plakasını hatırlamıyordu ama tampondaki açık lekeyi hatırlıyordu; araç yeni ve pahalı olduğu hâlde o lekenin bırakılmasını garip bulmuştu.
“Nam kim?” diye sordum. Woo-jin güldü ama sesinde neşe yoktu. “Bu soruyu soruyorsan gerçekten hiçbir şey bilmiyorsun,” dedi. Seul’ün yeraltı dövüşlerinin tek bir patron tarafından yönetilmediğini, bölgelerin işletmeler, bahis ağları ve borçlar üzerinden birkaç şef arasında bölündüğünü anlattı. Jang güneybatı hattını ve liman bağlantılarını, Nam kuzeydeki küçük salonların bir kısmını, Euljiro tarafındaki başka bir şef ise şehir merkezindeki para trafiğini kontrol ediyordu. İsim vermesini istediğimde sustu. Ona da isimleri kolay kullanmaması öğretilmişti. “Bir bölge şefi diğerini doğrudan vurursa savaş çıkar,” dedi. “Bu yüzden dövüşçüler, borçlular ve bağımsız adamlar kullanılır. Kimse ilk taşı kendisi atmaz.”
İsimsiz kişinin beni neden Kwon’a yönlendirdiğini ilk günden beri biliyordum: Ailemin katilini bulmamı istiyordu. Woo-jin’in anlattıkları bu basit cümlenin arkasına ikinci bir niyet koydu. Jang veya Kwon ortadan kalkarsa onların bölgesi boş kalacaktı. Boşluk, yeraltında uzun süre boş durmazdı. Biri beni intikamıma yaklaştırırken kendi sınırını genişletiyor olabilirdi. Bu düşünce A’nın suçunu azaltmıyordu, fakat ona ulaşmak için atacağım her adımın yalnızca bana ait olmadığını gösteriyordu. “Euljiro’daki şef kim?” diye tekrar sordum. Woo-jin bu kez doğrudan cevap vermedi. “Seung-ho hangi masaya oturuyorsa oradan başla,” dedi ve telefonu kapattı.
Tae-su konuşmanın çoğunu duymuştu. Seung-ho’nun adını söyleyince başını kaşıdı. Onu birkaç yıl önce farklı salonlara dövüşçü taşıyan bir aracı olarak gördüğünü, hiçbir bölgenin rengini açıkça taşımadığını anlattı. “Tarafsız görünen adamlar genelde tarafını en iyi saklayanlardır,” dedi. Üçüncü maçı kabul etmeyeceğimi söyledim. Burnum iyileşmeden çıkmam mümkün değildi; ayrıca rakibi ve gecenin kime ait olduğunu bilmeden ilerlemeyecektim. Tae-su bunu duyunca rahatlamadı. “Doğru kararın bir kez verilmesi yetmez,” dedi. “Yarın aynı şeyi yeniden seçmen gerekir.”
Sabah altıda Eun-joo yeniden aradı. Siyah otomobil Cheonggyecheon’un kuzeyindeki kapalı bir otoparkta bulunmuştu. Kapıları kilitli değildi, anahtar ön koltuğun altına bırakılmıştı. İçeride parmak izi çıkmasını engellemek için direksiyon, kapı kolları ve vites kolu kimyasal temizleyiciyle silinmiş; taban paspasları yenileriyle değiştirilmişti. Plaka araca aitti, motor ve şasi numaraları değiştirilmemişti. Daha önemlisi, araç iki yıldır aynı güvenlik şirketinin kayıtlarındaydı. Kaza gecesinde şirketin vardiya defterinde “depo denetimi” göreviyle dışarı çıkarıldığı görülüyor, fakat sürücünün adı boş bırakılıyordu.
Hastaneden çıkınca doğrudan aracın çekildiği polis garajına gittik. Eun-joo bizi içeri almak istemedi; otomobili resmî teşhis için görmem gerektiğini söyleyerek sonunda izin aldı. Beton garajın floresan ışıkları altında araç fotoğraftakinden daha sıradan görünüyordu. Siyah boya bazı yerlerde matlaşmış, jantların kenarları çizilmişti. Sağ tamponun altındaki açık leke, gerçekten de sökülmüş bir çıkartmanın kalan yapışkanıydı. Yakından bakıldığında dikdörtgen şekli seçiliyordu.
“İki yıl önce orada Jinsung Güvenlik etiketi vardı,” dedi Eun-joo. Şirket araçlarının eski tanıtım fotoğraflarından birini telefonunda açtı. Tamponların sağ altında beyaz şirket etiketi görünüyordu. Kaza fotoğrafındaki açık leke, etiketin kendisi olabilirdi; bugünkü araçta ise etiket sökülmüş, izi kalmıştı. Bu ayrıntı tek başına sürücüyü göstermiyordu ama aracın Jinsung bağlantısını güçlendiriyordu.
Arka koltuğa baktığımda deri üzerinde küçük bir yanık izi gördüm. Fotoğraflarda yoktu; ne zaman oluştuğunu bilemezdik. Yine de o koltukta Kwon’un oturduğunu düşündüm. Babamların otomobilini takip ederken ön cama bakmış, yağmurun altında bariyere çarptıklarını görmüş ve sürücüye devam etmesini söylemiş olabilirdi. Bu görüntü zihnimde o kadar açık oluştu ki bir an gerçekten hatırlıyormuşum gibi geldi.
Eun-joo kapıyı kapattı. “Bunu yapmayın,” dedi.
“Neyi?”
“Bilmediğiniz yeri hikâyeyle doldurmayın. Kwon araçta olabilir. Başka biri de olabilir. Kazaya çarparak sebep olmuş, yoldan çıkmaya zorlamış veya yalnızca izlemiş olabilirler. Bunların her biri farklı suç, farklı kanıt demek.”
Aracın ön tarafına geçtim. Sol çamurluğun iç kısmında onarılmış bir bölüm vardı. Boya ölçer, çevresine göre daha kalın katman gösteriyordu. Eun-joo bunun eski bir kaza veya kasıtlı temas izi olabileceğini, servis kayıtlarını isteyeceğini söyledi. İki yıl önce dosya kapatılırken bu araca hiç ulaşılmamıştı. Şimdi kendi istekleriyle önümüze bırakmışlardı. “Neden?” diye sordum.
“Belki korkmanız için. Belki de soruşturmayı bu araca kilitlememiz için.” Eun-joo aracın altını inceleyen teknisyenlere baktı. “Bir kanıt fazla kolay bulunuyorsa, neyi görmemeniz istendiğini de sorun.”
Otoparktan çıkarken telefonuma Ma Gwang-su’dan ödeme alındı mesajı geldi. Aynı ekranda hastane randevusu, proje teslim tarihi ve isimsiz numaranın eski mesajları yan yana duruyordu. Hayatımın parçaları artık ayrı uygulamalarda bile birbirine karışıyordu. Aracı bulmuş olmamız bana zafer hissi vermedi. Bir zamanlar anne babamı takip etmiş olabilecek otomobile dokunacak kadar yaklaşmış, yine de içindeki kişiye bir adım bile yaklaşamamıştım.
Ertesi gün üniversiteye burnumda ince bir bantla gittim. Koridorda karşılaştığım insanların bakışları, önceki morluklarda olduğu kadar uzun sürmedi. Sanırım yüzümün yaralı hâline alışıyorlardı. Bu düşünce beni rahatsız etti. Kim Ara’yla kütüphanede buluşup ek projenin ölçüm sonuçlarını karşılaştırdık. Üç kişilik çalışma için hazırlanan düzeneği tek başıma kuramadığım için laboratuvar görevlisinden ek süre istemiştim. Ara, grubunun kullanmadığı öğle saatinde benimle geldi. Motor mili üzerindeki gerilimi ölçerken sensörlerden biri sürekli hatalı değer veriyor, ben bağlantıları üçüncü kez söküp takıyordum. Uykusuzluktan ellerim titrediğinde tornavidayı benden aldı. “Bu kez merdivenden mi düştün?” diye sordu.
“Boks.”
“Boks yapan herkes burnunu her hafta kırmıyor.”
“Ben yetenekliyim.”
Ara gülmedi. Sensör kablosunun ucundaki ezilmiş pini gösterdi. Hatanın yazılımda değil, bağlantıda olduğunu fark etmemiştim. Pini düzeltince değerler normale döndü. “Her sorunu en karmaşık yerden arıyorsun,” dedi. Bu cümleyi proje için söylemişti ama günlerdir yaşadığım her şeye uyuyordu. İsimsiz patronlar, bölge savaşları ve iki yıllık takip araçları arasında düşünürken önümdeki kırık bağlantıyı göremiyordum.
Öğleden sonra Profesör Lee rapor taslağımı inceledi. Hesapların doğru, yorumların aceleci olduğunu söyledi. Sonuç bölümünde ölçmediğim etkiler hakkında kesin cümleler kurmuştum. “Veri size ne söylüyorsa onu yazın,” dedi. “Ne söylemesini istediğinizi değil.” Eun-joo’nun otomobille ilgili uyarısı aynıydı. Belki de mühendislik ile soruşturma arasındaki ortak nokta, insanın kendi sonucuna âşık olmamasıydı. Raporu yeniden yazmak için bilgisayarın başına geçtiğimde telefonumu çantada bıraktım. Üç saat boyunca Kwon’u, isimsiz numarayı ve bir sonraki maçı düşünmedim. Bu küçük bir başarıydı; hayatımın hâlâ kafesin dışında parçaları bulunduğunu kanıtlıyordu.
Akşam Yu-na’yla kampüs çıkışında buluştuk. Birlikte Sangsu’ya yürürken ona Woo-jin’in anlattığı bölge düzenini ve Seung-ho hakkındaki şüpheyi söyledim. Yu-na uzun süre konuşmadı. Sonunda, “Aileni öldüren adamı bulmak istiyorsun, bunu anlıyorum,” dedi. “Ama onu indirince yerine kimin geçeceğini ilk kez düşünüyorsun.” Başımı salladım. Jang’ın suçlu olması, onu hedef alan herkesin haklı olduğu anlamına gelmiyordu. Yu-na kolunu koluma geçirdi. “Belki annenin söylediği doğru karar bu yüzden zordur,” dedi. “Kötü insanı bulmak yetmez. Onu durdururken neye dönüştüğüne de bakman gerekir.”
Eve yaklaştığımızda yeni kameranın bildirimini kontrol ettim. Kapımızın önünde kimse yoktu. Kilit sağlamdı. İçeri girip ışıkları açınca birkaç saniye boyunca sessizce dinledik; odalardan ses gelmiyordu. Bu, önceden normal olan bir şeydi. Artık doğrulamamız gereken bir güvenlik işaretine dönüşmüştü. Jun-ho vardiyadan henüz dönmemişti. Yu-na mutfağa geçip kalan mandalinalardan ikisini soydu. Ben telefonu masaya bıraktığım anda bilinmeyen numaradan mesaj geldi.
Üçüncü maç iptal edilmedi.
Altında tarih vardı: Üç hafta sonra.
Rakip henüz açıklanmamıştı. Ancak mesajın sonuna ilk kez bir şart eklenmişti.
Kazandığında Kwon Do-sik seni bizzat karşılayacak.
Yu-na ekranı benimle birlikte okudu. Telefonu elime alıp cevap yazmamı bekledi. Yazmadım. Önce Eun-joo’ya, sonra Tae-su’ya gönderdim. Ardından bilinmeyen numarayı sessize aldım.
Mandalina dilimini ağzıma attım. Annem pazardan gereğinden fazla alır, babam her hafta söylense de sonuncusunu hep o yerdi. Bu anı, ekrandaki mesajdan daha gerçekti. Üç hafta sonra ne yapacağımı bilmiyordum. Fakat o gece karar vermeyecektim.
Doğru karar bazen ilerlemek değildi.
Bazen insanın, başkasının belirlediği anda hareket etmemesiydi.

Bölüm Yorumları (0)
Bu bölüm hakkında yorum bırakmak için giriş yapın.