Birinin eli titriyordu.
Bir diğeri dişlerini sıkmıştı.
Kalbim yine hızlandı.
Başım zonkluyordu.
MAT (iç ses):
“Buradan sağ çıkmanın tek bir yolu var…”
Yastığa doğru bir adım.
İki kişi — aynı anda.
Ve o an anladım…
Bu testin kazananı en güçlü olan olmayacaktı.
İlk saldıran olacaktı.
…
MAT:
215 bana baktı.
Gülümsedi.
O gülümseme…
Yanlıştı.
MAT (iç ses):
“Beni öldürecek.”
“Hedef miyim?”
Kalbim daha da hızlandı.
Göğsüm acımaya başladı.
ADAMLARDAN BİRİ: “İlk gece başladı.”
Kapının yanından bir ses geldi.
ADAM: “Yatın.”
Işıklar kapandı.
MAT:
Oda karanlığa gömüldü.
Herkes yastığının üstüne uzandı.
Ama hissedebiliyordum.
Kimse uyumuyordu.
Nefesler…
Sessiz ama tetikte.
Gözlerimi kapattım.
MAT (iç ses):
“Neden uykum geliyor?”
“Başım ağırlaştı…”
“Hayır…”
“Dur…”
215 (kendi kendine, kısık sesle):
“Hmm… karanlıkta da görebilmek güzel.”
Ayak seslerini duydum.
Sessiz.
Hafif.
215: “Acaba ilk kimi öldürsem…”
Durdu.
215: “666…”
Hafif bir kahkaha.
215: “Korkak küçük kedi.”
215: “En iyisi şimdi öldüreyim.”
215: “Sessiz adımlar…”
215: “Tamam, işi bitirelim.”
KAMERALARIN ARKASINDAKİ ADAMLAR:
ADAM 1: “215, 666’ya doğru gidiyor.”
ADAM 1: “Öldürür mü dersin?”
ADAM 1: “Bahse girelim.”
Kahkahalar.
ADAM 2: “Öldürür.”
ADAM 2: “İki altın.”
ADAM 3: “Ben de varım. Öldürür.”
ADAM 3: “Dört altın.”
Kısa bir sessizlik.
ADAM 4: “Ben 666 diyorum.”
ADAM 4: “On altın.”
Kahkahalar patladı.
ADAM 1: “Aklını mı kaçırdın?”
ADAM 1: “666 uyuyor.”
ADAM 1: “Nasıl öldürecek?”
ADAM 4: “Sadece bir şey söyleyeyim.”
Sessizlik.
ADAM 4: “666’nın ne anlama geldiğini biliyor musunuz?”
Kimse cevap vermedi.
ADAM 4: “Şeytanın sayısı.”
ADAM 4: “Bu tesadüf olamaz.”
Kahkahalar kesildi.
Yüzler ciddileşti.
MAT:
Bir nefes hissettim.
Çok yakında.
Gözlerimi açmadan önce…
215: “Numara…”
Fısıltı gibi.
215: “Üzgünüm.”
Soğuk bir el boğazıma uzandı.
215: “Sırf zayıf olduğun için öleceksin.”
215: “Bu dünyada güçlü olan kazanır.”
Ve o anda…
Bir şey koptu.
MAT:
Ah…
Evet.
Zayıflar ölür.
Öyle mi?
Elini tuttum.
Sıkıca.
Derin bir nefes aldım.
Gülümsedim.
MAT: “Ahahahaha…”
MAT: “Evet…”
MAT: “Hadi.”
O ses benim değildi.
MAT: “Kan fıskiyesi başlasın, bebeğim.”
215: “Ne oluyor lan?!”
Elini çekemedi.
215: “O gözler…”
215: “Kırmızı—”
215: “Neden kırmızı?!”
…
MAT:
215’in kafasını tuttum.
Çok sert.
Parmaklarım kendiliğinden sıkıldı.
Kemik altında bir şeyin çatladığını hissettim.
MAT (gülümseyerek):
“Tek suçun…”
Nefesim sıcaktı.
MAT:
“…benim zayıf olmamdı.”
Sırıttım.
215: “Lanet herif—”
Bitiremedi.
Bir ses çıktı.
Islak.
Kısa.
Dehşet verici.
320: “Ne oluyor?!”
320: “O ses neydi?!”
320: “Biri mi öldü?!”
MAT:
Elimde sıcak bir şey vardı.
Karanlıkta parlıyordu.
Kan.
Parmaklarımdan süzüldü.
Elimi ağzıma götürdüm.
Yaladım.
MAT (fısıltıyla):
“Oh…”
Dilimde yayıldı.
MAT:
“Mükemmel tat…”
Duraksadım.
MAT:
“Bu tadı özlemişim.”
ADAM 1 (kamera arkasında): “NE?!”
ADAM 1: “AZ ÖNCE NE OLDU?!”
ADAM 2: “BU NE LAN?!”
ADAM 2: “NASIL UYUYORDU?!”
ADAM 2: “NE YAPTI O?!”
Ekrana yaklaştı.
ADAM 2:
“Şu gözlere bak…”
“Birini yiyecek gibi.”
ADAM 3:
Yutkundu.
Uzun bir sessizlikten sonra konuştu.
ADAM 3:
“Biz…”
“Sanırım…”
“Bir canavar getirdik.”
ADAM 4 (gülerek): “HAHAHAHA.”
Ayağa kalktı.
ADAM 4: “Parayı ben alırım.”
MAT:
Başım dönmeye başladı.
Gözlerimdeki sıcaklık arttı.
Kalbim…
Artık hızlanmıyordu.
Sakinleşiyordu.
Bu daha kötüydü.
Bir anda her şey…
Karanlığa gömüldü.
KARARMA
MAT:
Gözlerimi açtığımda…
Oda sessizdi.
Ağzımda metalik bir tat vardı.
Ellerim…
Islaktı.
Kırmızıydı.
Ama hiçbir şey hatırlamıyordum.
Geriye sadece tek bir düşünce kaldı:
MAT (iç ses):
“Ben… ne yaptım…?”
Bölüm Yorumları (0)
Bu bölüm hakkında yorum bırakmak için giriş yapın.